Παραπολιτικά

Το βλέπουμε στο Βόλο… “Ο εχθρός του εχθρού μου φίλος μου”: Το πιο ανθρώπινο και το πιο βρώμικο ένστικτο της πολιτικής και της ζωής

Είδα προχθές φωτογραφίες από τις κερκίδες ενός γηπέδου του Βόλου…
Και αηδίασα…
Οταν δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε κάποιον κατά μέτωπο – γιατί είναι πιο δυνατός, πιο έξυπνος, πιο ισχυρός – κάνουμε το χειρότερο και το πιο λογικό ταυτόχρονα…
Πάμε και βρισκόμαστε με τον εχθρό του.
Είναι ό,τι χειρότερο;
Ναι, ηθικά είναι.
Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν επιλέγεις με βάση αξίες.
Επιλέγεις με βάση το μίσος σου.
Συμπαρατάσσεσαι με κάποιον που μέχρι χθες σιχαινόσουν, μόνο και μόνο για να πλήξεις αυτόν που σιχαίνεσαι περισσότερο σήμερα.
Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος μικραίνει.
Που λέει “δεν με νοιάζει ποιος είσαι, αρκεί να χτυπάς αυτόν που μισώ”.
Εκεί γεννιούνται οι πιο ανίερες συμμαχίες…
Αριστεροί με ακροδεξιούς κατά του Μητσοτάκη, δεξιοί με αναρχικούς κατά του Τσίπρα, ελάχιστοι δεξιοί – ελάχιστοι αριστεροί με ανεπαρκείς και ολίγον με δήθεν ελίτ κατά του Μπέου, συνάδελφοι που συμμαχούν με το αφεντικό για να φάνε τον διπλανό τους.
Οχι, δεν είναι πάντα το χειρότερο. Μερικές φορές είναι επιβίωση.
Στην πολιτική και στη ζωή, κανείς δεν νικάει μόνος του.
Και ο εχθρός του εχθρού σου ξέρει καλύτερα από τον καθένα πού πονάει ο κοινός σας αντίπαλος.
Το πρόβλημα δεν είναι η συμμαχία.
Το πρόβλημα είναι τι κάνεις μετά.
Αν συμμαχήσεις με τον εχθρό του εχθρού σου για να αμυνθείς, είναι στρατηγική.
Αν συμμαχήσεις για να εκδικηθείς, είναι κακία.
Αν συμμαχήσεις και γίνεις σαν αυτόν που μισούσες, τότε ναι, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να κάνει ο άνθρωπος.
Γιατί στο τέλος δεν νικάς τον εχθρό σου.
Γίνεσαι ο εχθρός σου.
Στο τέλος είστε πάντα οι χαμένοι…
Γιώργος Κουμιώτης