Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην έλλειψη υποδομών και στην αμιγή, αδικαιολόγητη ανευθυνότητα.
Στην έξοδο του Αχιλλείου Αλμυρού, η γραμμή αυτή έχει ξεπεραστεί προ πολλού.
Δέκα κάδοι απορριμμάτων στη σειρά – ένας αριθμός υπεραρκετός για να καλύψει τις ανάγκες της περιοχής.
Κι όμως, ακριβώς δίπλα τους, απλώνεται ένας απέραντος, ανεξέλεγκτος σκουπιδότοπος.
Μπάζα, παλιά έπιπλα, πλαστικά και κάθε λογής απορρίμματα σχηματίζουν ένα μνημείο ντροπής, το οποίο δεν δημιούργησαν “ξένοι” ή “περαστικοί”, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι που κατοικούν στον τόπο!!
Οι ίδιοι οι κάτοικοι.
Η εικόνα αυτή αποκαλύπτει μια εξοργιστική υποκρισία.
Πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που πριν από λίγο καιρό σήκωσαν τη σημαία της περιβαλλοντικής “ευαισθησίας”, καταγγέλλοντας τα τουριστικά σκάφη που εκτελούν δρομολόγια προς τη Σκιάθο για δήθεν μόλυνση της θάλασσας.
Τότε, η οργή περίσσευε.
Τότε, το θαλάσσιο περιβάλλον ήταν “ιερό”.
Οταν όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε διαφορετική —καθώς η ρύπανση προερχόταν από τις δυσλειτουργίες του βιολογικού καθαρισμού Πτελεού, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος ο Δήμαρχος— η σιωπή ήταν συνενοχή.
Οπως συνενοχή και υποκρισία είναι να καταγγέλλεις τη θάλασσα όταν βλέπεις σκάφη, αλλά να διατηρείς απορροφητικούς βόθρους που “μαγικά” δεν γεμίζουν ποτέ, διοχετεύοντας τα λύματα απευθείας στον υδροφόρο ορίζοντα και στο παραθαλάσσιο μέτωπο.
Ο Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου και ο Δήμος Αλμυρού βρίσκονται αντιμέτωποι με το αδιέξοδο του “καθαρίζουμε το πρωί, λερώνουν το βράδυ”.
Η απόφαση για τοποθέτηση καμερών δεν είναι μέτρο επιτήρησης, είναι μέτρο απελπισίας απέναντι στην έλλειψη βασικής αγωγής και σεβασμού.
Το συμπέρασμα είναι πλέον ξεκάθαρο…
Δεν μπορείς να απαιτείς καθαρό περιβάλλον όταν ο ίδιος το βρωμίζεις.
Δεν μπορείς να υποδύεσαι τον προστάτη της φύσης τις μεσημεριανές ώρες και να πετάς τα μπάζα σου δίπλα στους άδειους κάδους το βράδυ.
Το Αχίλλειο είναι ένας πανέμορφος παραθαλάσσιος τόπος που δεν αξίζει αυτή την εικόνα.
Αν οι ίδιοι οι κάτοικοί του δεν αποφασίσουν να σεβαστούν το περιβάλλον στο οποίο ζουν και μεγαλώνουν τα παιδιά τους, τότε ο μόνος δρόμος που απομένει είναι η αυστηρή εφαρμογή του νόμου, τα τσουχτερά πρόστιμα και η δημόσια έκθεση όσων ρυπαίνουν ανενδοίαστα.
Γιώργος Κουμιωτης
