Ενώ στους διαδρόμους της Θεσσαλονίκης το πολιτικό προσωπικό επιδιδόταν στο καθιερωμένο τετραήμερο “σαφάρι” προβολής, φακών και δημοσίων σχέσεων, κάποιοι επέλεξαν τη σιωπή της παραγωγικής δουλειάς.
Και στην περίπτωση του Χρήστου Μπουκώρου, η απουσία από τα φωτογραφικά “πηγαδάκια” των αυτόκλητων κομματικών αστέρων δεν ήταν τυχαία—ήταν στάση πολιτικής ποιότητας.
Σε μια περίοδο που η πολιτική επικοινωνία συχνά εκτοπίζει την πολιτική ουσία, ο βουλευτής Μαγνησίας έχει καταφέρει να ξεχωρίσει για τους ακριβώς αντίθετους λόγους…
Χωρίς δανεικά φτερά…
Σε αντίθεση με τη συνήθη τακτική της ιδιοποίησης ξένων έργων και των εύκολων κορδελών, επέλεξε να κινείται με μετριοπάθεια, διεκδικώντας για τον τόπο του αποκλειστικά μέσα από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και τη θεσμική οδό, χωρίς να περιμένει “πράσινο φως” ή προστανευόμενες πλάτες από κομματικούς μηχανισμούς.
Η σύγκρουση με το προσκήνιο (και το παρασκήνιο)…
Η στάση του το καλοκαίρι του 2021 στο θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ απέδειξε ότι δεν διστάζει να βάλει το χέρι επί των τύπων των ήλων.
Οταν αναδεικνύεις αγκυλώσεις και κακώς κείμενα εντός του διοικητικού ή κομματικού ιστού, το τίμημα της απομόνωσης από τα “συστήματα” είναι αναμενόμενο—αλλά είναι και το μόνο παράσημο που αντέχει στον χρόνο.
Η πολιτική διαδρομή δεν είναι κατοστάρι, είναι μαραθώνιος.
Οταν κατασταλάξει ο θόρυβος των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων, αυτό που απομένει στο ζύγι του πολίτη είναι η συνέπεια και το θάρρος της γνώμης.
Αν η κάλπη είναι ο τελικός κριτής της πολιτικής δικαιοσύνης, η Μαγνησία δείχνει να έχει πλέον όλα τα δεδομένα στα χέρια της.
Γιώργος Κουμιώτης
