Η πολιτική είναι γεμάτη από ακαδημαϊκούς τίτλους, επικοινωνιακά θεωρήματα και εργαστηριακές στρατηγικές που σχεδιάζονται στους κλιματιζόμενους γραφειακούς χώρους των Αθηνών.
Ομως, όταν η θεωρία συναντά την κάλπη, οι αριθμοί και η πραγματικότητα της τοπικής κοινωνίας δεν χαρίζονται σε κανένα βιογραφικό, όσο βαρύ κι αν παρουσιάζεται.
Η φημολογούμενη προώθηση της καθηγήτριας του Παντείου, Φανής Κουντούρη, ως κεντρικού προσώπου και εν δυνάμει επικεφαλής του ψηφοδελτίου του Αλέξη Τσίπρα στη Μαγνησία, φέρνει στο προσκήνιο το διαχρονικό πρόβλημα των πολιτικών ηγεσιών…
Τη ρήξη με τη βάση και την υποτίμηση των ανθρώπων που φέρνουν τις κάλπες.
Ασφαλώς, η ακαδημαϊκή διαδρομή της κ. Κουντούρη στη Πολιτική Επιστήμη και την Επικοινωνία είναι υπαρκτή, όπως υπαρκτή είναι και η ιστορική οικογενειακή παρακαταθήκη στον Βόλο.
Ομως, στην εκλογική στίβο, τα προσόντα δεν μετριούνται με ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις ούτε με την παρουσία στον “κλειστό πυρήνα” των συμβούλων της Αθήνας.
Η επικοινωνία δεν είναι κάλπη…
Το να χαράσσεις στρατηγική από το γραφείο είναι τελείως διαφορετικό από το να “λερώνεις τα παπούτσια σου” στις γειτονιές του Βόλου, στον Αλμυρό, στο Πήλιο και στα νησιά.
Η τοπική κοινωνία δεν κληρονομείται…
Οι εκλογικές συμπράξεις του 1998 για τον Δήμο ανήκουν στην πολιτική ιστορία…
Η σημερινή Μαγνησία έχει άλλες ανάγκες, άλλες ισορροπίες και δεν συγκινείται από οικογενειακά ρεφρέν άλλων δεκαετιών.
Η σκληρή αλήθεια για τη Μαγνησία ακούει στο “φαινόμενο” Μεϊκόπουλος
Αν ο Αλέξης Τσίπρας ή οι σύμβουλοί του θεωρούν ότι η εκλογική βάση στη Μαγνησία είναι δεδομένη ή ότι μπορεί να καθοδηγηθεί “από πάνω»”, κάνουν ένα τεράστιο υπολογιστικό λάθος.
Η μνήμη του 2015…
Τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραφε τα ποσοστά του, ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος σάρωνε τη Μαγνησία συγκεντρώνοντας πάνω από 22.000 σταυρούς—ένα νούμερο που για τα δεδομένα του Νομού δεν ήταν απλώς μια νίκη, αλλά μια εκλογική λαοθάλασσα.
Η έδρα στη Μαγνησία δεν κερδήθηκε από τις επικοινωνιακές ατάκες των κεντρικών δελτίων, αλλά από την απευθείας, καθημερινή σχέση με τον πολίτη, τη νεολαία και τα τοπικά στρώματα που εκπροσώπησε ο Μεϊκόπουλος.
Χωρίς πρόσωπα που διαθέτουν βαθιά κοινωνική διείσδυση και αποδεδειγμένη συσπείρωση χιλιάδων ψηφοφόρων, η έδρα στη Μαγνησία μετατρέπεται σε απατηλό όνειρο.
Οσες επικοινωνιακές συνταγές κι αν επιστρατευτούν, αν λείπει ο “σταυρός της βάσης”, το κοντέρ γράφει μηδέν.
Ποιό είναι το Συμπέρασμα;
Αν ο Αλέξης Τσίπρας επιλέξει να στηριχθεί σε “τεχνοκράτες της επικοινωνίας” προσπερνώντας τους ανθρώπους που σήκωσαν το βάρος των χιλιάδων σταυρών στις δύσκολες μάχες, θα διαπιστώσει πολύ σύντομα ότι οι κάλπες γεμίζουν με ψήφους και όχι με ακαδημαϊκούς τίτλους.
Στη Μαγνησία, η πολιτική πραγματικότητα είναι αμείλικτη!!
Χωρίς κοινωνική γείωση και χωρίς πρόσωπα συσπείρωσης όπως ο Μεϊκόπουλος, η έδρα δεν χαρίζεται—απλώς χάνεται.
Γιώργος Κουμιώτης
