Oταν το 2019 ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεγε τον Χρήστο Τριαντόπουλο για τη Γενική Γραμματεία Οικονομικής Πολιτικής, λίγοι προεξοφλούσαν τον κομβικό ρόλο που θα αναλάμβανε στα παρασκήνια της κυβερνητικής μηχανής.
Hταν η εποχή που το φιλόδοξο project στο Ελληνικό παρέμενε βαλτωμένο σε ένα γραφειοκρατικό τέλμα ετών.
Ο Τριαντόπουλος ανέλαβε να “ξεμπλέξει” τα ακανθώδη νομικά και διοικητικά γρανάζια, βάζοντας τις βάσεις για να πάρει επιτέλους μπρος η μεγαλύτερη επενδυτική ανάπλαση της χώρας.
Στη συνέχεια, η πολιτική του διαδρομή ταυτίστηκε με την “πρώτη γραμμή” των κρίσεων.
Τοποθετημένος στο ευαίσθητο πόστο της Κρατικής Αρωγής, μετατράπηκε στο απόλυτο “πυροσβεστικό” στέλεχος του Μαξίμου.
Από τις πυρκαγιές στην Εύβοια μέχρι τις πλημμύρες σε διάφορες περιοχές της επικράτειας, ο υφυπουργός ήταν ο άνθρωπος που βρισκόταν επί τόπου, πριν καν σβήσει η φωτιά ή κοπάσει η νεροποντή.
Παράλληλα, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, δική του ήταν η τεχνοκρατική και συλληπτική υπογραφή σε μια σειρά από στοχευμένα μέτρα στήριξης και “pass”, τα οποία προσέφεραν ανάσα στο ευρύ κοινό σε περιόδους κρίσης.
Oσο τα μέτρα αυτά έδιδαν πολιτικούς πόντους στην κυβέρνηση, ο Τριαντόπουλος παρέμενε αθόρυβος εργάτης στο παρασκήνιο — o αφοσιωμένος τεχνοκράτης που παράγει έργο χωρίς να διεκδικεί την απόλυτη προβολή.
Η πολιτική όμως συχνά γράφει τα δικά της σκληρά σενάρια.
Μετά την σαρωτική κακοκαιρία Daniel, όταν το σύστημα αποζημιώσεων συνάντησε σοβαρές καθυστερήσεις, τα πυρά συγκεντρώθηκαν με ευκολία πάνω του.
Η κοινή γνώμη παραέβλεψε ότι οι δομικές δυσλειτουργίες και οι καθυστερήσεις αφορούσαν σε μεγάλο βαθμό συναρμόδια υπουργεία και άλλες βαθμίδες διοίκησης.
Ετσι, η διαδρομή του Χρήστου Τριαντόπουλου σφραγίστηκε από μια οπερετική ειρωνεία!!
Για τις επιτυχίες, την απορρόφηση των κραδασμών και την ταχύτητα των πρώτων φάσεων, η πίστωση διοχετεύθηκε στη γενική εικόνα της κυβερνητικής ετοιμότητας.
Για τις αστοχίες και τις δυσκαμψίες ενός ολόκληρου κρατικού μηχανισμού, η πολιτική ευθύνη προσωποποιήθηκε στον ίδιο.
Σε μια πολιτική σκακιέρα που αναζητά εύκολες εξισορροπήσεις όταν η πίεση χτυπά κόκκινο, ο Χρήστος Τριαντόπουλος λειτούργησε ως η “Ιφιγένεια” της παράταξης — ένας χρήσιμος κρίκος που κάλυψε τις τρύπες του συστήματος, για να καταλήξει τελικά το βολικό ανάθεμα όταν τα πράγματα ζόρισαν.
Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, στην πολιτική σπανίζουν εκείνοι που βάζουν την πλάτη τους για τα δύσκολα και τελικά πληρώνουν το λογαριασμό άλλων.
Γιώργος Κουμιώτης
