Στη Σκιάθο, τα επώνυμα είναι για τα χαρτιά.
Για τις καρδιές των ανθρώπων, μετράνε τα παρατσούκλια.
Και η οικογένεια του Στάθη και της Γραμματής ήταν οι «Πίτηδες».
Ο Γιώργος Θεοδώρου, ο μικρότερος γιος, ταξιδεύει πια για να σμίξει με τους γονείς του που έφυγαν νωρίτερα, αφήνοντας πίσω τα μεγαλύτερα αδέλφια του, τον Θοδωρή και τον Νίκο, αλλά και μια ολόκληρη κοινωνία να θρηνεί.
Για όλους εμάς, ο Γιώργος ήταν το «Πιτάκι».
Eνα ταλέντο που ξεδίπλωσε το πάθος του στα γήπεδα από μικρό παιδί, φτάνοντας μέχρι την προεδρία της αθλητικής ομάδας του νησιού.
Eνας άνθρωπος του Κέντρου Υγείας, ένας δημοκράτης, ένας υπηρέτης του συνανθρώπου που δεν κοίταξε ποτέ ποιον είχε απέναντί του, παρά μόνο πώς θα τον εξυπηρετήσει.
Ο Γιώργος είχε γεννηθεί για να είναι παντού πρώτος.
Hταν στη φύση του, στο πείσμα του, στην ενέργειά του.
Θυμάμαι ακόμα το “λάθος” μου, εκείνο το καλοκαίρι του 1963-64 στους πρώτους κολυμβητικούς αγώνες στο Λιμάνι.
Εκείνος στη Δευτέρα Δημοτικού, εγώ στην Πρώτη.
Τον προσπέρασα και τερμάτισα πρώτος.
Για μία εβδομάδα, το πείσμα του δεν μου το συγχωρούσε—όπου με έβρισκε, μου έδινε κι από μία καρπαζιά.
Μέχρι που, με την ευγένεια που τον χαρακτήριζε, ήρθε σε ανύποπτο χρόνο, με κοίταξε και μου είπε…
«Δεν πειράζει, στο κολύμπι είσαι καλύτερος».
Σήμερα στις 11:00, στον Ιερό Ναό των Τριών Ιεραρχών, το νησί αποχαιρετά έναν δικό του άνθρωπο.
Γιώργο, αυτή τη φορά βγαίνεις εσύ πρώτος.
Φεύγεις νωρίς, αλλά φεύγεις όπως έζησες!
Στην κορυφή της εκτίμησης και της αγάπης μας.
Θα σε θυμόμαστε πάντα πρώτο σε όλα, αλλά πρωτίστως πρώτο στην ευγένεια της ψυχής και στην προσφορά.
Καλό σου ταξίδι, φίλε.
Γιώργος Κουμιώτης
