Η πρώην Αντιπεριφερειάρχης Μαγνησίας μίλησε για πρώτη φορά για τον καθηγητή της Δημήτρη Λιαντίνη – Ολα τα πολιτικά γραφεία συντονισμένα στον Μαρκόνι και έμειναν με το στόμα ανοιχτό
Δεν τον γνώρισε από τα βιβλία. Τον έζησε. Τον άκουσε. Τον αγάπησε.
Η Δωροθέα Κολυνδρίνη, φιλόλογος του Καποδιστριακού και πρώην Αντιπεριφερειάρχης Μαγνησίας, είχε την τύχη και το βάρος να έχει καθηγητή στην Παιδαγωγική Ψυχολογία τον έναν και μοναδικό Δημήτρη Λιαντίνη.
Και σήμερα, στο Ράδιο Μαρκόνι και στον Γιώργο Κουμιώτη, μίλησε για πρώτη φορά για τον ΔΙΚΟ ΤΗΣ Λιαντίνη.
ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ
Στο Βόλο σήμερα το πρωί όλα τα πολιτικά γραφεία ήταν συντονισμένα στον Μαρκόνι. Μετά τα χθεσινά με Τριαντόπουλο, όλοι περίμεναν ερώτηση για υποψηφιότητα Κολυνδρίνη. Ολοι περίμεναν πολιτική.
Και ο αθεόφοβος Κουμιώτης τους την έφερε! Με το καλημέρα την πάει στο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής.
«ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ – ΠΩΣ ΜΠΗΚΕ Ο ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ;»
Και εκεί η Κολυνδρίνη λύγισε.
«Δεν θα το ξεχάσω ποτέ Γιώργο. Μπήκε με ένα βλέμμα που σάρωνε το αμφιθέατρο. Και η πρώτη του κουβέντα ήταν:
“Ξεχάστε όσα ξέρετε για την ψυχολογία. Εδώ θα μάθουμε για την ψυχή”.
Είχε μια θεατρικότητα, μια ιερότητα. Δεν παρέδιδε μάθημα. Λειτουργούσε».
Και ο Κουμιώτης δεν σταματάει. Ρεσιτάλ ερωτήσεων.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
«Οχι δεν τον φοβόμασταν. Δεν ήθελε παπαγαλία. Σε προκαλούσε. Σε έβαζε να σκεφτείς. Μισούσε τον φοιτητή-κασετόφωνο.
Μας έλεγε: “Δεν θέλω να μου πείτε τι λέει το βιβλίο. Θέλω να μου πείτε τι λέει η ψυχή σας”».
Η ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΤΗΣ ΣΗΜΑΔΕΨΕ ΤΗ ΖΩΗ
«Το σχολείο οφείλει να βγάζει Ελληνες, όχι ανθρωπάκια με πτυχία. Αυτό κουβάλησα και στην εκπαίδευση και στην πολιτική. Να μην γίνω διεκπεραιώτρια. Να μείνω δασκάλα».
ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ
«Μας δίδασκε ότι η Παιδαγωγική Ψυχολογία δεν είναι τεχνικές και θεωρίες. Είναι έρωτας για το παιδί. Το παιδί γεννιέται με 100 ερωτήσεις το λεπτό και το σχολείο το κάνει να σωπαίνει. Αυτό είναι έγκλημα».
Και φτάνουμε στο πιο δύσκολο. Στον θάνατο του Λιαντίνη στον Ταΰγετο.
Εκεί η Κολυνδρίνη, ως φιλόλογος και ως μάνα και ως πολιτικός, κράτησε αποστάσεις, αλλά με σεβασμό!
«Δεν συμφωνώ με αυτό, θα ήταν λάθος μήνυμα προς την κοινωνία. Ωστόσο έφυγε όρθιος, σαν Στωικός. Πόνεσα αλλά τον κατάλαβα απόλυτα ως φοιτήτριά του. Ήταν συνεπής. Μας έλεγε πάντα για τον θάνατο ως πράξη ελευθερίας».
Και το φινάλε, με φωνή που έτρεμε…
«Θα του έλεγα: Ευχαριστώ, Δάσκαλε. Με έμαθες να είμαι φιλόλογος της ψυχής. Και αυτό το χρωστάω σε σένα».
Ο Κουμιώτης για άλλη μια φορά απέδειξε ότι δεν κάνει διεκπεραιωτικές συνεντεύξεις. Κάνει συνεντεύξεις ψυχής.
