Οταν η πολιτική φαντασία καλπάζει, η πραγματικότητα συνήθως τρώει τη σκόνη της — ή στην περίπτωση της Σκιάθου, τη δυσοσμία των βόθρων.
Ο Δήμαρχος Θοδωρής Τζούμας και οι συν αυτώ ανακαλύψαν το νέο αφήγημα…
Η Σκιάθος θα αφήσει πίσω τη Μύκονο.
Πώς;
Με μια λαμπερή μαρίνα σκαφών αναψυχής, γιατί ως γνωστόν, αυτό που λείπει από ένα νησί που ξεδιψάει με το ζόρι και βλέπει τους δρόμους του σαν βομβαρδισμένο τοπίο, είναι λίγα ακόμα πολυτελή κατάρτια να λικνίζονται στα κύματα.
Μόνο που πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα των αναπτυξιακών εξαγγελιών, η υποδομή του νησιού θυμίζει περασμένους αιώνες.
Το αποχετευτικό δίκτυο παραμένει ένα μουσειακό απολίθωμα της δεκαετίας του ’90, εγκλωβισμένο αυστηρά εντός των ορίων της Χώρας.
Οσο για τη χρυσή ακτογραμμή —τη διαδρομή-φιλέτο από την πόλη μέχρι τις Κουκουναριές, με τα δεκάδες πολυτελή ξενοδοχεία και τις χιλιάδες κλίνες— η λέξη “βιολογικός καθαρισμός” ακούγεται σαν επιστημονική φαντασία.
Εκεί, η “οικολογική συνείδηση” και το τουριστικό προϊόν των εκατομμυρίων στηρίζονται ακόμα στη λύση του βόθρου.
Πουλάμε “ήλιο, θάλασσα και περιβάλλον”, αλλά ξεχνάμε τα βασικά…
Νερό που δεν πίνεται…
Ούτε για πόση, ούτε για πλύσιμο, με τις οικιακές συσκευές και τα νεύρα των κατοίκων να καταστρέφονται καθημερινά.
Δρόμοι-παγίδες…
Ενα οδικό δίκτυο “ξεκοιλιασμένο”, επικίνδυνο και εγκαταλελειμμένο, που θυμίζει εργοτάξιο χωρίς τέλος.
Αποχέτευση α λα κάρτ…
Μια ολόκληρη τουριστική ζώνη στον αέρα, να ρυπαίνει το ίδιο το περιβάλλον από το οποίο ζει.
Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με το θράσος των σχεδιασμών.
Αντί να εξασφαλίσουν τα αυτονόητα για τους μόνιμους κατοίκους και τους επισκέπτες —καθαρό νερό, σύγχρονη αποχέτευση και ασφαλείς δρόμους— τα στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ονειρεύονται διεθνείς πρωτιές και ανταγωνισμούς με τη Μύκονο.
Αν η “ανάπτυξη” μετριέται σε μαρμαρωμένες μαρίνες την ώρα που το υπόλοιπο νησί βουλιάζει στις ελλείψεις, τότε πράγματι, η Σκιάθος έχει σπάσει κάθε ρεκόρ.
Οχι όμως τουρισμού, αλλά Διοικητικής Ξεφτίλας και Περιβαλλοντικού Εγκλήματος.
Γιώργος Κουμιώτης
