Στο “γαλάζιο” στρατόπεδο της Μαγνησίας, το κλίμα θυμίζει καζάνι που βράζει, με την τοπική κοινωνία να δείχνει σαφή σημάδια εξάντλησης απέναντι σε πρόσωπα που εξακολουθούν να πολιτεύονται σαν να μην τρέχει τίποτα.
Στην κορυφή της συζήτησης βρίσκεται ο Χρήστος Τριαντόπουλος, ο οποίος φαίνεται να έχει χάσει κάθε επαφή με την εκλογική βάση.
Η εικόνα της διαρκούς παρουσίας σε πανηγύρια και παζάρια για μια “σκηνοθετημένη” χειραψία δεν πείθει πλέον κανέναν.
Η πολυετής προνομιακή μεταχείριση και οι παροχές από το κυβερνητικό κέντρο άφησαν το αποτύπωμά τους, όμως η πραγματικότητα στη Μαγνησία είναι αμείλικτη.
Tο πραγματικό πολιτικό “βατερλώ” του συνδέεται με τις καθυστερήσεις και τις γκρίζες ζώνες των αποζημιώσεων του “Daniel”.
Για πολλούς ντόπιους, ο άλλοτε “κρατικός εκλεκτός” θεωρείται πλέον μη εκλόγιμος.
Την ίδια ώρα, ο Κώστας Μαραβέγιας επιχειρεί να επανακάμψει στο προσκήνιο, αγνοώντας επιδεικτικά τη λαϊκή ετυμηγορία.
Η επιμονή του να διεκδικεί εκ νέου μια θέση στο ψηφοδέλτιο ερμηνεύεται από τα τοπικά στελέχη ως πλήρης έλλειψη πολιτικής αυτογνωσίας.
Στον αντίποδα, ο Χρήστος Μπουκώρος επιλέγει τη γραμμή της σοβαρότητας και της μετριοπάθειας, προσπαθώντας να κρατήσει τα προσχήματα και να περισώσει τη θεσμική εικόνα της παράταξης στον Νομό.
Ομως, το πραγματικό “βαρύ πυροβολικό” που συζητιέται στους διαδρόμους της Πειραιώς είναι η Δωροθέα Κολυνδρίνη.
Η πρώην Αντιπεριφερειάρχης διαθέτει αυτό που λείπει από το υπόλοιπο σύστημα…
Eίναι ένα φρέσκο, Αυτοδιοικητικό πρόσωπο με αποδεδειγμένη Διοικητική επάρκεια, τεράστια διείσδυση σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και, κυρίως, απουσία οποιασδήποτε αλαζονείας.
Αν η Κολυνδρίνη αποφασίσει να μπει τελικά στη μάχη των βουλευτικών εκλογών, δεν θα κάνει απλώς τη διαφορά—θα σαρώσει τον ανταγωνισμό, “κλειδώνοντας” την πρώτη θέση με τεράστια απόσταση από τους υπόλοιπους.
Γιώργος Κουμιώτης
