Οταν στο εξωτερικό σχεδιάζουν Λιμενικές Υποδομές, μιλούν για επενδύσεις βάθους, ανάπτυξη και πλοία-γήπεδα.
Οταν στην Ελλάδα αναλαμβάνει ο Χρήστος Τριαντόπουλος και λοιποί πολιτικοί, μιλάμε απλώς για εκατομμύρια που “θάφτηκαν”—ή μάλλον μετακινήθηκαν λίγα μέτρα πιο πέρα—στον Παγασητικό.
Τα νούμερα προκαλούν ίλιγγο και η σύγκριση προκαλεί οργή…
Λιμάνι Ιτατζαΐ (Βραζιλία)…
Με σύμβαση βυθοκορισμού ύψους 10,56 εκατομμυρίων ευρώ και διάρκειας 22 μηνών, κατάφεραν να εκβαθύνουν ολόκληρο το λιμάνι και να υποδεχθούν πρόσφατα γίγαντα των 350 μέτρων.
Λιμάνι Βόλου (Ελλάδα)…
Με 9,6 εκατομμύρια ευρώ που φεύγουν μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες, το μόνο που καταφέραμε ήταν να μαζέψουμε τα φερτά υλικά της κακοκαιρίας Daniel από την εσωτερική λεκάνη και να τα “πετάξουμε” λίγο πιο δίπλα, παραμένοντας στον ίδιο κλειστό κόλπο.
Το πιο εξοργιστικό από όλα δεν είναι μόνο η διαχείριση του δημοσίου χρήματος, αλλά οι συνεχείς τυμπανοκρουσίες.
Δελτία τύπου επί δελτίων τύπου, πανηγυρισμοί και διεκδίκηση “πατρότητας” του έργου από τον Υφυπουργό, λες και επιτελέστηκε κάποιο τεχνολογικό θαύμα.
Ποιο ήταν το σπουδαίο κατόρθωμα;
Οτι ξοδεύτηκε ένα αστρονομικό ποσό για μια πρόχειρη μετακίνηση λάσπης!!!
Δεν υπάρχει ίχνος ντροπής.
Ενώ στον κόσμο τα 10 εκατομμύρια αλλάζουν τον ναυτιλιακό χάρτη μιας περιοχής για χρόνια, εδώ γίνονται “αέρας” για μια τρύπα στο νερό και φωτογραφήσεις έξω από το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας…
Και αν νομίζουν ότι το θέμα θα ξεχαστεί, κάνουν λάθος…
Οι αποζημιώσεις και τα κονδύλια της μετα-Daniel εποχής εξελίσσονται στο μεγαλύτερο οικονομικό και πολιτικό σκάνδαλο της νεότερης Ελλάδας.
Oσο κι αν πανηγυρίσατε στα κανάλια, οι αριθμοί και η πραγματικότητα στον Παγασητικό σας εκθέτουν ανεπανόρθωτα.
Γιώργος Κουμιώτης
