Ενα απέραντο, θλιβερό σιωπητήριο έχει πέσει στο τιμόνι.
Ο Αύγουστος μπήκε, ο Κουμιώτης μάζεψε τα κουβαδάκια του, έκλεισε το μικρόφωνο στο Ράδιο Μαρκόνι για άδεια, κι ο αγαπημένος μας “Μπρούτζινος” έμεινε να κόβει βόλτες στην Ιάσονος με το Αστικό, βυθισμένος σε βαριά κατάθλιψη!
Πού είναι εκείνα τα ωραία τα καθημερινά;
Πού είναι το ανελέητο κράξιμο στον αέρα, η καθημερινή “περιποίηση” στις συχνότητες, που έκαιγε τις ασφάλειες του λεωφορείου και ανάγκαζε όλο τον Βόλο να συντονίζεται στο Μαρκόνι για να δει αν θα αντέξει ο Μπρούτζινος ή θα στρίψει το όχημα κατευθείαν για τη θάλασσα;
Τώρα, η μόνη παρηγοριά που του έμεινε είναι να κοιτάζει στον καθρέφτη το τεράστιο voliotaki στο πίσω τζάμι και να αναρωτιέται γιατί η ζωή είναι τόσο σκληρή χωρίς το καθημερινό τρολάρισμα.
Οι επιβάτες αναφέρουν ότι ο ιδιοκτήτης-οδηγός κοιτάζει το ραδιόφωνο του λεωφορείου με βλέμμα χαμένου έρωτα, πατώντας τα κουμπιά μπας και ακουστεί κατά λάθος η φωνή που τον “περνάει πριόνι”.
Υπομονή, “Μπρούτζινε”!
Ο Αύγουστος έχει αέρα, θάλασσα και… στερητικό σύνδρομο.
Βάλε το voliotaki να παίζει, κράτα το τιμόνι σφιχτά και κάνε κουράγιο…
Ο Σεπτέμβριος πλησιάζει και τα μικρόφωνα θα ανάψουν ξανά!
Ο Φαρμακόγλωσσος
