Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις…
Στη Σκιάθο το τερμάτισαν!
Μαθαίνουμε, λοιπόν, πως η Estelle Antognelli, υψηλόβαθμο στέλεχος της Διεύθυνσης Τουρισμού του Μονακό, πάτησε το πόδι της στο νησί κατόπιν πρόσκλησης του Δήμου.
Ο στόχος;
Υψηλός, βαρύγδουπος και… πριγκιπικός!!!
“Μεταφορά τεχνογνωσίας για τη βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη” σε συνεργασία με το Ίδρυμα του Πρίγκιπα Αλβέρτου.
Ε ρε μεγαλεία ο Δήμαρχος Θοδωρής και ο Αντιδήμαρχος Αλέκος!
Κόκκινα χαλιά, λαμπερά χαμόγελα, φωτογραφίες για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αέρας Κυανής Ακτής στα σοκάκια του νησιού.
Μόνο που πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα της “βιωσιμότητας”, η πραγματικότητα βρωμάει — και μάλιστα κυριολεκτικά.
Γνωρίζουν, αλήθεια, εκεί στο Πριγκιπάτο ότι στο “διαμάντι των Σποράδων”…
Δεν υπάρχει αποχετευτικό και βιολογικός καθαρισμός από την πόλη μέχρι τον Τρούλο, αφήνοντας ολόκληρες περιοχές στην τύχη τους;
Πόσιμο νερό της προκοπής αποτελεί είδος προς εξαφάνιση;
Το νερό που φτάνει στις βρύσες των Δημοτών περνάει ακόμα μέσα από επικίνδυνους αμιαντοσωλήνες;
Πόση ασχετοσύνη χωράει σε ένα δελτίο τύπου;
Πόσο θράσος χρειάζεται για να πουλάς “πράσινη ανάπτυξη” και μονακότικη αύρα, όταν δεν μπορείς να εξασφαλίσεις ούτε τα βασικά για την υγεία και την καθημερινότητα των κατοίκων σου;
Η ανεπάρκεια συνάντησε την απόλυτη ξεφτίλα.
Γιατί καλό το “Glamour” του Μονακό, Δήμαρχε, αλλά όταν οι Δημότες σου πίνουν νερό από αμίαντο και ζουν χωρίς αποχέτευση, οι συναντήσεις κορυφής δεν είναι επίτευγμα — είναι απλώς το φτηνό προκάλυμμα μιας τραγικής γύμνιας.
Γιώργος Κουμιώτης
