Υπάρχουν επιχειρηματικές διαδρομές που συνδέονται τόσο στενά με έναν τόπο, ώστε στο τέλος δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις πού τελειώνει η επένδυση και πού αρχίζει η ταυτότητα του προορισμού.
Η περίπτωση του Βορειοελλαδίτη ξενοδόχου Γιάννη Κουκουλάκη στη Σκιάθο είναι μία από αυτές.
Για χρόνια, η Σκιάθος στάθηκε κάτι παραπάνω από φιλόξενη μαζί του.
Του προσέφερε το ιδανικό σκηνικό, τη σταθερή τουριστική υπεραξία και ένα περιβάλλον που μετατρέπει κάθε σοβαρή επιχειρηματική κίνηση σε χρυσάφι.
Το νησί των Βορείων Σποράδων του έδωσε, αναμφισβήτητα, τα πάντα…
Αναγνώριση, εκτόπισμα και μια επιχειρηματική έδρα που πολλοί θα ζήλευαν.
Ομως, σε κάθε μακροχρόνια “σχέση πάθους” μεταξύ ενός τόπου κι ενός ισχυρού παίκτη της αγοράς, έρχεται κάποια στιγμή η ώρα του απολογισμού.
Και το ερώτημα που ψιθυρίζεται πλέον όλο και πιο δυνατά στα τοπικά πηγαδάκια δεν αφορά το τι κέρδισε ο επιχειρηματίας, αλλά το τι έχει κερδίσει το νησί…
Ποιο είναι το ουσιαστικό “αντίδωρο” προς την τοπική κοινωνία που τον αγκάλιασε;
Ποια είναι η παρακαταθήκη εκτός από τους αριθμούς, τις διανυκτερεύσεις και τους ισολογισμούς;
Πού αποτυπώνεται το δικό του κοινωνικό ή αναπτυξιακό αποτύπωμα στις υποδομές, στην καθημερινότητα και στο μέλλον του νησιού;
Η επιχειρηματική επιτυχία είναι θεμιτή και αξιοσημείωτη.
Οταν όμως ένας τόπος σου προσφέρει το “όλον”, η τοπική κοινωνία δεν ζητά απλώς επενδύσεις, περιμένει το αληθινό λιθαράκι που μετατρέπει έναν περαστικό επενδυτή σε πραγματικό ευεργέτη του νησιού.
Το ταμείο για τη Σκιάθο παραμένει ανοιχτό — και όλοι περιμένουν να δουν αν στη ζυγαριά θα βαρύνει τελικά και η προσφορά.
Το κατάλαβες Γιαννάκη Κουκουλάκη;
Γιώργος Κουμιώτης
