Εδώ και χρόνια στην διασταύρωση των δρόμων Ερμού, Γαμβέτα Κονταράτου, όπου υπάρχει και το γνωστό προπολεμικό καταφύγιο (εποχής Μεταξά), στο εκεί οικόπεδο (διαμπερές δυσγωνιαίο) που περικλείουν ανάμεσά τους, εξελίσσεται θα έλεγα αθόρυβα για το πολύ κοινό, μια κοινωνική διαμάχη μεταξύ των εκάστοτε κατασκευαστών που ανελάμβαναν την αξιοποίησή του από τους γνωστούς ιδιοκτήτες του απόγονους φημισμένη οικογένεια και ενός από τους ιδιοκτήτες του όμορου ακινήτου (τετραώροφη πολυκατοικία από τις πρώτες μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1955).
Μια ΔΙΑΜΑΧΗ που κρατάει γερά και επαναλαμβάνεται ΚΑΙ!.. σήμερα με την νέα εταιρεία που έχει αναλάβει με αντιπαροχή την κατασκευή σε αυτό μιας σύγχρονης (;..) πολυωρόφου οικοδομής.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα, η κοινή γνώμη ίσως να είναι διχασμένη για το ποιος έχει δίκαιο παρόλα αυτά που εσφαλμένα το μόνο που επικράτησε είναι πως ένας γραφικός δικομανής παρενοχλεί και εμποδίζει την εξέλιξη.
Έτσι νομίζουν…
Γιατί αυτός ο δικομανής παλιός καθηγητής μέσης εκπαίδευσης δεν κάνει τίποτε άλλο από το να προστατεύει ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά, την κατοικία του….
Δεν κρύβω πως όλα αυτά τα χρόνια περνούσα αδιάφορος από το σημείο με το σκεπτικό πως .. «εδώ υπάρχει μια ιδιωτική υπόθεση. Δεν με ενδιαφέρει!…».
Μέχρι που ο παλιός καθηγητής (υπόψη και των παιδιών μου) μια μέρα σε αντάμωμα του δρόμου ζήτησε την βοήθειά μου .. μάλλον αυτή του έμπειρου Αρχιτέκτονα..
Στην αρχή μην γνωρίζοντας την πραγματικότητα!… το σκέφτηκα μέχρι που ενημερώνοντάς με,… την αντιλήφθηκα.
Ο άνθρωπος αγωνίζεται για μια άνετη ανθρώπινη καθημερινότητα, την δική του αλλά και της οικογένειάς του, που επιχειρούν να του την εξαφανίσουν.
Σε ένα χώρο που πέρασε χρόνια από την ζωή του, που έχει αναμνήσεις από ευχάριστες συζυγικές στιγμές, μεγαλώνοντας τα παιδιά του, ακόμη μελετώντας προετοιμαζόμενος για την επιστήμη που πρέσβευε, κάποιοι ασυνείδητα (κόντρα σε κάθε Αρχιτεκτονικό και ανθρωπιστικό κανόνα) επιχείρησαν και το επιχειρούν και πάλι τώρα, να του στερήσουν τον φυσικό φωτισμό, το αγαθό που η φύση μας έδωσε και μας δίνει άπλετα.
Ούτε λίγο, ούτε πολύ προκειμένου στο όμορο υπό αναφορά οικόπεδο για άλλη μια φορά επιδιώκοντας την εμπορική και μόνο εκμετάλλευση καταπατώντας κάθε Κοινωνική και Αρχιτεκτονική αρχή, ετοιμάζονται (ήδη έχουν αρχίσει εργασίες) για να κατασκευάσουν μια πολυώροφη οικοδομή (επταώροφη), ΣΤΕΡΩΝΤΑΣ!.. του προκλητικά και αλύπητα το φως.
ΠΩΣ;.. ορθώνοντας (φασιστικά θα έλεγα χρησιμοποιώντας σύγχρονη προσφιλή έκφραση) σε επαφή με το όμορο όριο έναν τεράστιο τυφλό τοίχο.
Αυτό το εφαρμόζουν αγνοώντας ανάρμοστα (αποκρύβοντας την αλήθεια) πως στο όριο αυτό η μελέτη που συνοδεύει την Νόμιμη άδεια της υπάρχουσας τετραωρόφου, προέβλεπε υποχώρηση για φωτισμό κυρίων χώρων, γεγονός που η ισχύουσα Νομοθεσία (ΝΟΚ – κώδικας Ν. Ταγαρά) το δέχεται, το επικροτεί και μάλιστα επιβάλλοντάς το.
Το περίεργο στην υπόθεση είναι ότι η οικοδομική Άδεια εγκρίθηκε και όταν ζητήθηκε επανέλεγχος η αρμόδια υπάλληλος έλλειπε σε αναρρωτική άδεια.
ΝΑΙ τα λέω έξω από τα δόντια…. Γιατί όλα αυτά πάνε κόντρα στην μεγάλη μου αγάπη (μετά την Μαίρη) την ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ !….
ΝΑΙ είμαι συνταξιούχος…. στο επάγγελμα όμως, όχι στο λειτούργημα που διδάχτηκα και από ότι λένε το υπηρέτησα καλά και εξακολουθώ να το κάνω….
Ένας δημιουργός… δεν συνταξιοδοτείται πνευματικά.
Απόδειξη η έμπρακτη συμμετοχή μου στη ανθρώπινη διευθέτηση αυτής της διαμάχης, αποτέλεσμα της οποίας δεν θα είναι η υλική ικανοποίηση αλλά η ηθική της συμπεριφοράς….
Όλα τα δίκαια του κόσμου, όλους τους Νόμους κλπ., κλπ. αν είχαν με το μέρος τους (δεν τα έχουν) τα ανοίγματα αυτά (11 παράθυρα Νόμιμα καθ΄ όλα) αν σεβόντουσαν την Αρχιτεκτονική δεν θα τα έκρυβαν, έχοντας μάλιστα έναν τεράστιο χώρο εκμετάλλευσης.
ΝΑΙ αυτός που πολλοί χαρακτηρίζουν αποκαλώντας τον «δικομανές γεροντάκι…) με το να κάνει συνέχεια μηνύσεις στόχευε και στοχεύει στην δικαίωσή του, που σε τελική εκδοχή είναι το αυτονόητο, το λογικό… άλλωστε η Νομοθεσία γι’ αυτό υπάρχει και από αυτό πηγάζει, μορφώνει τους κανόνες της και το υπερασπίζεται.
Τα άσχετα, ανεύθυνα κουτσομπολιά στα πηγαδάκια, απέχουν πολύ από την πραγματικότητα…
Οι συμπάθειες, οι φιλίες, η επαγγελματική δήθεν συναδελφικότητα παύουν να ισχύουν μπρος στην πραγματικότητα.
Προσωπικά έτσι το είδα….
Ο πολεοδομικός νόμος (τόσο ο παλιός ΝΟΚ όσο και ο νέος Κώδικας Ν.Ταγαρά) επαναλαμβάνω το λέει απλά: «Αν ο γείτονας έχει νόμιμα παράθυρα κύριων χώρων (σαλόνια/ υπνοδωμάτια) σε απόσταση μικρότερη από το προβλεπόμενο όριο ασφαλείας (το λεγόμενο “δ”), απαγορεύεται να πας και να κολλήσεις τυφλό τοίχο μπροστά του……..»
Επομένως, το δικαίωμά χτισίματος στο όριο καταργείται αυτόματα από την λογική που επικράτησε στον Νόμο.
Απλά και σταράτα, από κάθε άποψη Νομική, Ανθρωπιστική και κυρίως Αρχιτεκτονική……
Σε ένα σούπερ προνομιακό οικόπεδο διαμπερές με τρία πρόσωπα σε δρόμους…..
Έχοντας όλη την άνεση του κόσμου να δημιουργηθεί ένα ωραίο κτίριο που θα παίρνει φως και αέρα από παντού, δεν γίνεται κυρίως με τους Κανόνες της Αρχιτεκτονικής, να μην υπάρχει σεβασμός στο Αστικό περιβάλλον (γειτονιά), από καθαρή και μόνο εμπορική απληστία για το κέρδος μερικών επιπλέον τετραγωνικών και να επιχειρείται παράνομα και αδιάφορα η τύφλωση κύριων χώρων κατοικιών.
Τουλάχιστον έπρεπε να υπάρχει και ο πρέπον σεβασμός στο όνομα των οικοπεδούχων και της φήμης των Ιδρυμάτων που στεγάζονταν κατά καιρούς στο κτίριο που υπήρχε σε αυτό.
Τάσος Γ. Καπουρνιώτης
Αρχιτέκτονας.
