Τελικά η πολιτική έγινε μετεγγραφική περίοδος.
Κάποιοι παραιτούνται.
Κάποιοι άλλοι απλά “ανεξαρτητοποιούνται”.
Ολοι όμως έχουν τον ίδιο προορισμό…
Tο νέο κόμμα Τσίπρα.
Χωρίς καν να τους έχει καλέσει ακόμα ο ίδιος.
Και καλά η παραίτηση. Εκεί τουλάχιστον υπάρχει μια στοιχειώδης παραδοχή
“Εκανα λάθος, φεύγω”.
Η ανεξαρτητοποίηση όμως τι είναι;
Μια ηθική ακροβασία.
Σε ψήφισαν για ΣΥΡΙΖΑ.
Με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ μπήκες στη Βουλή.
Με τις ιδέες, το όνομα και την έδρα του ΣΥΡΙΖΑ πληρώνεσαι κάθε μήνα.
Και τώρα σηκώνεσαι και λες:
“Εγώ από εδώ και πέρα είμαι με τις ιδέες Τσίπρα”.
Ποιες ιδέες Τσίπρα;
Αυτές που χθες ήταν ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα βαφτίστηκαν “νέες”;
Και κυρίως: με ποιο δικαίωμα κρατάς την έδρα;
Ο ψηφοφόρος δεν ψήφισε “εσένα”.
Ψήφισε “ΣΥΡΙΖΑ”.
Δεν πήγε στην κάλπη για να εκλέξει την προσωπική σου πορεία.
Πήγε για να εκλέξει ένα κόμμα, ένα πρόγραμμα, μια ταυτότητα.
Να φύγεις; Δικαίωμά σου.
Να κρατήσεις όμως την έδρα που σου έδωσε το κόμμα που εγκατέλειψες;
Αυτό λέγεται πολιτική νομή. Λέγεται κατάχρηση εντολής.
Η εντιμότητα θα ήταν μία…
Παραίτηση και προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία.
Να πας στον λαό και να του πεις…
“Αλλαξα, ξαναψήφισέ με”.
Ολα τα άλλα είναι τεχνάσματα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας το πρόβλημα δεν είναι ούτε ο Τσίπρας ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι μπέρδεψαν την πολιτική με το leasing.
Νομίζουν ότι η έδρα είναι δική τους. Ενώ είναι δανεική. Και μάλιστα με όρους.
Και οι όροι λένε…
Οποιος αλλάζει κόμμα, επιστρέφει την έδρα.
Ολα τα άλλα είναι απλά δικαιολογίες για να μην χάσεις το μισθό.
Aλήθεια, εσείς που συμπεριφέρεσθε κατ αυτόν τον τρόπο, δεν αντιλαμβάνεσθε ότι το εκλογικό σώμα θα σας “ξοφλήσει” στην προσεχή κάλπη;
Γιώργος Κουμιώτης
