“Η πολιτική δεν μου επέτρεψε να είμαι ο σύζυγος και ο πατέρας που θα ήθελα”.
Το είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Κωνσταντίνος Τασούλας.
Γεννημένος το 1959 στα Ιωάννινα. Νομικός. Δικηγόρος στην Αθήνα και στο Λονδίνο.
Ιδιαίτερος γραμματέας του Ευάγγελου Αβέρωφ.
Βουλευτής. Υπουργός. Πρόεδρος της Βουλής. Και τώρα Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Δηλαδή ο ίδιος επέλεξε κάθε σκαλοπάτι.
Ο ίδιος είπε το “ναι” σε κάθε υπουργείο, σε κάθε ψηφοφορία, σε κάθε ξενύχτι.
Ο ίδιος δέχτηκε να τον προτείνει ο Μητσοτάκης για το ανώτατο αξίωμα.
Και τώρα, από το Προεδρικό Μέγαρο, μας λέει ότι η πολιτική φταίει.
Συγγνώμη κύριε Πρόεδρε, αλλά λίγο θράσος έχει αυτό.
Λίγο “καβάλα το καλάμι” και μετά θυμήθηκα τον πόνο.
Κανείς δεν σε ανάγκασε.
Κανείς δεν σου έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο να γίνεις ιδιαίτερος του Αβέρωφ.
Κανείς δεν σε υποχρέωσε να κυνηγάς την καρέκλα 40 χρόνια.
Η πολιτική είναι επιλογή. Σκληρή, ναι. Χρονοβόρα, ναι.
Αλλά επιλογή. Δική σου.
Και το να βγαίνεις τώρα με ύφος αυτοκριτικής και να ρίχνεις το φταίξιμο στην “πολιτική” είναι η εύκολη λύση.
Είναι το λυρικό άλλοθι για όσους έφτασαν στην κορυφή.
Ο κόσμος έξω δεν έχει την πολυτέλεια να θρηνεί δημόσια τις επιλογές του.
Δουλεύει 10 ώρες, γυρίζει σπίτι, μεγαλώνει παιδιά και δεν φταίει “το σύστημα”.
Εσείς φτάσατε Πρόεδρος. Με την ψήφο της ΝΔ.
Χαρείτε το. Τιμήστε το. Και αφήστε τις αυτολύπητες δηλώσεις για τα βιβλία απομνημονευμάτων.
Γιατί ο Πρόεδρος δεν είναι για να μετράει τι έχασε.
Είναι για να ενώνει.
Και να δίνει παράδειγμα.
Voliotaki
