Το “Ναυάγιο” του Παγασητικού και το Οψιμο Φλερτ του Δράγνη
Το κλίμα στη Μαγνησία δεν είναι απλώς βαρύ· είναι ηλεκτρισμένο, και όχι άδικα.
Εκεί που η πλευρά του εφοπλιστή κ. Δράγνη νόμιζε ότι θα έρθει σαν “σωτήρας” με το project του πλωτού τερματικού σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου (FSRU), βρήκε μπροστά της έναν γρανιτένιο τοίχο.
Και τώρα, θυμήθηκε τον διάλογο.
Ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες και γιατί γίνεται αυτός ο “γενικός χαμός”…
Το timing της… προσβολής
Το να ζητάς διάλογο με την τοπική κοινωνία και τους φορείς μετά από 3-4 χρόνια σιωπής και αφού έχεις ήδη δρομολογήσει τις αδειοδοτήσεις, δεν είναι στρατηγική· είναι επικοινωνιακό αυτογκόλ.
Πολίτες και φορείς δικαιωματικά απαντούν…
“Τώρα που σφίξανε τα γάλατα, μας θυμηθήκατε;”.
Η άρνησή τους να καθίσουν στο τραπέζι δεν είναι πείσμα· είναι η αξιοπρέπειά τους απέναντι σε μια τακτική που τους αντιμετώπισε ως “δεδομένους”.
Μηδενική προστιθέμενη αξία, μέγιστο ρίσκο
Εδώ βρίσκεται η ουσία του παραλόγου.
Η επιχειρηματολογία της εταιρείας για “ανάπτυξη” καταρρέει από τους ίδιους τους αριθμούς.
Οι θέσεις εργασίας;
Ελάχιστες και εξειδικευμένες, που στην πλειοψηφία τους δεν θα αφορούν καν το ντόπιο δυναμικό.
Το αντάλλαγμα;
Μια μόνιμη περιβαλλοντική βόμβα σε έναν κλειστό και ευαίσθητο κόλπο όπως ο Παγασητικός, με άμεσο αντίκτυπο στον τουρισμό, την αλιεία και την ποιότητα ζωής των κατοίκων.
Με απλά λόγια…
H Μαγνησία καλείται να ρισκάρει το μέλλον της για να κερδίσει μια ιδιωτική εταιρεία.
Το deal είναι, αν μη τι άλλο, αποικιοκρατικό.
Η κυβερνητική «σιωπή» και το άδειασμα
Γιατί το θέλει ο Δράγνης;
Γιατί τα ενεργειακά projects αυτού του βεληνεκούς έχουν τεράστια υπεραξία στις διεθνείς αγορές.
Γιατί όμως η κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα και δεν το έχει σε προτεραιότητα;
Πρώτον, επειδή το πολιτικό κόστος στη Μαγνησία είναι πλέον δυσβάσταχτο.
Κανένας βουλευτής ή τοπικός άρχοντας δεν θέλει να συνδεθεί με μια επένδυση που έχει 100% κοινωνική απόρριψη.
Δεύτερον, επειδή η ενεργειακή σκακιέρα έχει αλλάξει.
Με την Αλεξανδρούπολη σε λειτουργία και άλλες υποδομές στα σκαριά, ο Παγασητικός δεν αποτελεί πλέον “εθνική γεωστρατηγική ανάγκη”, αλλά ένα επιχειρηματικό καπρίτσιο.
Το συμπέρασμα…
Ο γενικός χαμός γίνεται επειδή η τοπική κοινωνία της Μαγνησίας κατάλαβε νωρίς το παιχνίδι.
Δεν πρόκειται για μια επένδυση που θα φέρει πλούτο στην περιοχή, αλλά για ένα “real estate” ενέργειας.
Το γεγονός ότι η εταιρεία θυμήθηκε τις δημόσιες σχέσεις κατόπιν εορτής, απλώς επιβεβαιώνει ότι τα επιχειρήματά της έχουν στερέψει.
Ο Παγασητικός έριξε “πόρτα” και, όπως φαίνεται, η κυβέρνηση δεν έχει καμία διάθεση να κάνει τον πορτιέρη για χάρη κανενός.
Γιώργος Κουμιώτης
