Υπάρχουν άνθρωποι που ταυτίζουν την ύπαρξή τους με την ίδια την ανάσα του τόπου τους.
Ανθρωποι που γίνονται η φωνή της ιστορίας, ο θεματοφύλακας της παράδοσης και ο συνδετικός κρίκος του χθες με το σήμερα.
Ενας τέτοιος σπάνιος πνευματικός φάρος υπήρξε ο αείμνηστος Χρήστος Χειμώνας.
Ενας γνήσιος, ρομαντικός και ακούραστος Σκιαθίτης, που δικαίως κέρδισε στις καρδιές όλων τον τίτλο του «σύγχρονου Παπαδιαμάντη».
Με την πένα του ως όπλο και την απέραντη αγάπη του για το νησί ως πυξίδα, ο Χρήστος Χειμώνας υπηρέτησε τη Σκιάθο από κάθε μετερίζι.
Ως διακεκριμένος δημοσιογράφος στη Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών, τίμησε το λειτούργημά του με ήθος και αντικειμενικότητα.
Ομως, η καρδιά του χτυπούσε πάντα στο Αιγαίο, στις γειτονιές του κοσμοκαλόγερου των Ελληνικών Γραμμάτων.
Ως Πρόεδρος της Ενωσης των Απανταχού Σκιαθιτών, έγινε η γέφυρα που ένωσε τους απανταχού νησιώτες με τη γενέθλια γη, κρατώντας άσβεστη τη νοσταλγία και την περηφάνια για την καταγωγή τους.
Το συγγραφικό και ιστορικό του έργο αποτελεί μια ανεκτίμητη πολιτιστική παρακαταθήκη.
Μέσα από τα γραπτά του, διέσωσε θρύλους, έθιμα, ιστορικά ντοκουμέντα και την ίδια την ανθρωπογεωγραφία της Σκιάθου, προσφέροντας στις επόμενες γενιές έναν πολύτιμο οδηγό αυτογνωσίας.
Η αγάπη του για το νησί και η επιθυμία του να προσφέρει στους συμπατριώτες του τον οδήγησαν κάποτε να διεκδικήσει και το αξίωμα του Δημάρχου.
Ακόμα όμως και χωρίς το επίσημο χρίσμα της εξουσίας, ο Χρήστος Χειμώνας ήταν ο «Δήμαρχος των καρδιών» της Σκιάθου.
Ενας άρχοντας των γραμμάτων, προσιτός, σεμνός και πάντα πρόθυμος να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους του πνεύματος.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την τελευταία μας συνάντηση, το καλοκαίρι του 1997, μόλις έναν χρόνο πριν φύγει από τη ζωή το 1998. Περαστικός από την Αθήνα για την αγαπημένη του Σκιάθο μέσω Βόλου, με επισκέφθηκε στα γραφεία της ιστορικής εφημερίδας «ΤΟ ΕΜΠΡΟΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ», της οποίας είχα τότε την τιμή να είμαι εκδότης. Η αρχοντική του παρουσία, η ευγένεια, η ζωντάνια της κουβέντας του και το πάθος του για τη δημοσιογραφία και την ανάδειξη της Μαγνησίας αποτύπωσαν ανεξίτηλα στη μνήμη μου το μέγεθος του ανδρός. Ηταν μια συνάντηση από εκείνες που επιβεβαιώνουν πόσο βαθιά σμίγουν οι άνθρωποι όταν τους ενώνει το κοινό όραμα για τον τόπο τους.
«Η Σκιάθος δεν έχασε απλώς έναν σπουδαίο επιστήμονα και συγγραφέα· έχασε ένα κομμάτι από την ίδια της την ταυτότητα.»
Σήμερα, ο Χρήστος Χειμώνας δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας, όμως η πνευματική του αύρα παραμένει ζωντανή.
Βρίσκεται ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων του, στις αναμνήσεις των ανθρώπων που τον γνώρισαν και στο θαλασσινό αγέρι του αγαπημένου του νησιού.
Η μνήμη του θα παραμείνει αιώνια, σαν τους βράχους του Κάστρου και στην θάλασσα των Κουκουναριών που τόσο πολύ αγάπησε και ύμνησε.
Γιώργος Κουμιώτης
