Αθλητική στήλη,
αποκλειστικά για χουλιγκάνους, λοβοτομημένους και κάφρους
*** Χουλιγκάνοι, Λοβοτομημένοι και Κάφροι όλων των ομάδων,
όλων των κομμάτων
και όλων των θρησκειών,
σάς χαιρετώ…
*** Η Ενεργειακή Αλληλουχία τής Ζωής είναι
«Φαντασία —> Φαντασίωση —> Σκέψη —> Πράξη».
Μπορείς να το φανταστείς;
Αν μπορείς να το φανταστείς, στη συνέχεια μπορεί(ς) και να το φαντασιωθείς…
Μπορείς να το φαντασιωθείς;
Αν μπορείς να το φαντασιωθείς, στη συνέχεια μπορεί(ς) και να το σκεφτείς…
Μπορείς να το σκεφτείς;
Αν μπορείς να το σκεφτείς, στη συνέχεια μπορεί(ς) και να το πράξεις…
Μπορεί(ς):
Το παρενθετικό «τελικό σίγμα»
ενώνει το κλιτό ρήμα «μπορώ» με το απρόσωπο/επιρρηματίζον «μπορεί» που σημαίνει «ίσως».
Μπορείς;
Κάνε το…
Έχεις το ταλέντο να το κάνεις;
Τότε, ναι, μπορείς να το κάνεις,
αν είσαι αφιερωμένος στο ταλέντο σου
και όχι στα συνεπαγωγικά κέρδη που σού αποφέρει η αναγνώρισή του.
Το Ταλέντο είναι Ιερή Συνθήκη και όχι «Καιροσκοπική Περίσταση»,
η Πρωτιά είναι ενίοτε προϊόν συγκυρίας,
η παραμονή στην Κορυφή και οι αναρίθμητες πρωτιές
πιστοποιούν ότι δεν μετέτρεψες τη φύση σου σε βολικό καναπέ,
αλλά την ανήγαγες σε Νομοτέλεια, σε Μοίρα, σε Σφραγίδα.
…
Στις 14 Ιανουαρίου 2009,
ο Παναθηναϊκός υποδέχεται στο «Ο.Α.Κ.Α.» την πολωνική Πρόκομ,
η πανεύκολη νίκη με 75-53 ουδόλως λειτουργεί ως θετικό επιχείρημα,
ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς εμφανίζεται έξαλλος στη συνέντευξη Τύπου μετά το ματς,
καθώς αρνείται να δεχθεί τη λανθασμένη/λανθάνουσα νοοτροπία
που εκφράζουν εξακολουθητικώς κάποιοι από τούς παίκτες τής ομάδας.
Εκεί, λοιπόν, ξεστομίζει -μεταξύ άλλων- μία φράση
που καταλήγει στο μνημειώδες ερώτημα «Can You Imagine?»:
«Έϊ…, εσύ παίζεις για τον Παναθηναϊκό.
Ξεκινάς (στην πρώτη 5άδα) για τον Παναθηναϊκό.
Μπορείς να το φανταστείς; Μπορείς να το φανταστείς;».
Δεν συμπληρώνονται καν πέντε μήνες από το αφυπνιστικό ξέσπασμά του
και στις 3 Μαΐου 2009 ο Παναθηναϊκός στέφεται για 5η φορά Πρωταθλητής Ευρώπης.
Στις 12 Ιουνίου 2012
-και αφού την προηγούμενη σεζόν έχει οδηγήσει τον σύλλογο σε ακόμα μία «Ευρωλίγκα»-
ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ανακοινώνει την αποχώρησή του από την ομάδα.
Τέλος Εποχής. Πένθος.
…
Ο πιο στυγνός, αμείλικτος, επώδυνος ρεαλισμός
σε αυτό το κατά Καββαδίαν «τρομαχτικό ταξίδι τού Χαμού»,
είναι η φράση «Η Ζωή συνεχίζεται…».
Από τη μία,
η ψυχοφθόρος προσπάθεια να μεταβολίσεις την Απώλεια,
από την άλλη,
το «Ένστικτο τής Επιβίωσης» που σε παίρνει από το χέρι
και σε καθιστά προσωποποίηση τού υπέροχου στίχου των Κατσιμιχαίων:
«Είμαστ’ ακόμα εδώ… Είμαστ’ ακόμα εδώ…
Ψάχνοντας στα τυφλά καινούργιους τρόπους…».
Η Ζωή συνεχίστηκε, λοιπόν…
Ο Παναθηναϊκός πήρε κι άλλους τίτλους, πολλούς τίτλους,
είχε επιτυχίες και αποτυχίες όπως είχε και στα χρόνια τού Ομπράντοβιτς,
όμως όταν ένας άνθρωπος -και εν γένει, ένα πλάσμα- παγιωθεί στην καρδιά σου,
όταν ενσωματωθεί στην ψυχή σου, όταν συνδεθεί αρρήκτως με την ύπαρξή σου,
αισθάνεσαι την αδήριτη ανάγκη να μοιράζεσαι τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μαζί του.
Δεν είναι απλώς «Αγάπη», δεν είναι απλώς «Έρωτας»· είναι Λατρεία.
Η Λατρεία είναι η επακριβής διηνεκής έννοια
που περιγράφει ό,τι αδυνατούν να αναλύσουν η Αγάπη και ο Έρωτας.
Όταν το «Σ’ Αγαπώ» είναι λίγο, όταν το «Είμ’ ερωτευμένος/η μαζί σου» είναι λίγο,
όταν δεν αρκούνε να αποτυπώσουν τα ’σώψυχά σου,
εκεί να ξέρεις ότι βρίσκεσαι πια υπό το «Θείο Καθεστώς τής Λατρείας».
Ο Παναθηναϊκός και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι «Σχέση Λατρείας».
…
Το 2015, ο Γιώργος Δημητριάδης και η μπάντα του, οι «Μικροί Ήρωες»,
κυκλοφορούν τη συλλογή «Best Of (20 χρόνια δισκογραφίας)»,
όπου περιλαμβάνονται 18 τραγούδια.
Στο Νο5 υπάρχει η τεράστια επιτυχία «Σα να μην πέρασε μια μέρα»
Στις 21 Ιουνίου, στη θεσμοποιημένη «Γιορτή τού Πατέρα»,
ο άνθρωπος που έχει 5(!) Κύπελλα Πρωταθλητριών με τον Π.Α.Ο. (και 9 συνολικώς),
αυτός που -προπονητικώς- αποτελεί την «Προσωποποίηση τού Παναθηναϊκού»,
επιστρέφει με την αρμόζουσα λατρευτική υπόκρουση
όπου ενώνονται το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον.
Ναι, η Ζωή συνεχίστηκε, περάσανε 14 χρόνια χώρια,
περάσανε 14 χρόνια με μέγιστες επιτυχίες και κάμποσες τραυματικές αποτυχίες,
μα δεν υπάρχει απόσταση που να δύναται να αντισταθεί στο Πεπρωμένο.
14 χρόνια, κι όμως νοιώθεις «Σα να μην πέρασε μια μέρα.».
Ο ΖΕΛΙΚΟ ΟΜΠΡΑΝΤΟΒΙΤΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ!!!!!!!!!!!!!
Συγκίνηση. Δάκρυα. Κλάμα. Κλάμα από Χαρά. Κλάμα από Ευτυχία.
Το Κλάμα έχει αντικαταστήσει επαξίως το Γέλιο.
Ο Αθλητισμός υπερβαίνεται, οι Αξίες και τα Ιδανικά είναι Κοινωνικά Αγαθά.
Η ρήση «Ματαιότης Ματαιοτήτων, τα πάντα Ματαιότης.» δεν χωρά εδώ,
η Ζωή είναι γεμάτη με ματαιότητες
που σού προσφέρουν την ανανταλλάχτως ειλικρινή ψευδαίσθηση
ότι -είτε ως Μονάδα, είτε ως Ομάδα- βιώνεις την Αθανασία.
Σε τέτοιες στιγμές, δεν καταδέχεσαι να γελάσεις·
άλλωστε, και να το ’θελες,
οι δακρυϊκοί αδένες σου έχουν κηρύξει την ανεξαρτησία τους.
Σε τέτοιες στιγμές έχεις ανάγκη να συγκινηθείς, να δακρύσεις, να κλάψεις,
ως ελάχιστη κατάθεση ψυχής, ως ελάχιστο «ευχαριστώ» στο Σύμπαν.
Ο Ζέλικο επέστρεψε, ο Ζέλικο είναι πίσω, ο Ζέλικο είναι πάλι στο σπίτι του,
ο Ζέλικο δεν είναι ένας συνηθισμένος μονάρχης,
ο Ζέλικο είναι «Ο Βασιλιάς τής Συγκίνησης»,
ο Ζέλικο είναι «Ο Αυτοκράτορας τής Χρονομηχανής».
…
Από χθες, από τις 14:36 που έγινε η διαδικτυακή επίσημη ανακοίνωση,
εκατομμύρια Παναθηναϊκοί ταξιδεύουν στα τραγούδια, στα χρόνια, στη ζωή τους ολάκερη.
Τα 14 χρόνια -η «Ολοκλήρωση τού Κύκλου», όπως τα προσδιορίζω λογοτεχνικώς-
είναι κολοσσιαίο χρονικό διάστημα,
οι ιλιγγιώδεις ταχύτητες και οι απάνθρωπες απαιτήσεις τής σύγχρονης καθημερινότητας
είναι συνθήκες που ταλανίζουν κάθε ενσυνείδητο/ευσυνείδητο ον,
τα βιώματα, οι εμπειρίες, τα -κυριολεκτικά ή μεταφορικά- πένθη πληθαίνουν,
ο σημαδιακός επανερχομός πυροδοτεί τη Μνήμη, τις Θύμησες, τη Νοσταλγία,
οι νεκροί ανασταίνονται μέσα από αναδρομές και οδοιπορικά στο «Τότε»,
οι σκοτωμένες αθωότητες ανασταίνονται κι αυτές,
σε κάθε «σήμερα» είμαστε πιο ένοχοι από χθες,
σε κάθε «χθες» ήμασταν πιο αθώοι από σήμερα,
ο Ζέλικο επιδαψιλεύει σε αναρίθμητους ανθρώπους την πρόσβαση στην Παιδικότητα.
Αν είσαι Παναθηναϊκός, όσα χρόνια κι αν βαραίνουν την πλάτη σου,
από χθες είσαι «πιο παιδί» απ’ ό,τι ήσουν προχθές.
Μαγικό «Σχήμα Πρωθύστερο».
Ο Παναθηναϊκός είναι Νόστος, είναι Πατρίδα,
ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι «Σημαία τού Πράσινου Νόστου»
(όπως «Σημαίες» είναι ο αείμνηστος Παύλος Γιαννακόπουλος
και ο ταπεινός υπερ-παίκτης Δημήτρης Διαμαντίδης με το εμβληματικό «Νο13»),
το μελωδικό ταξίδι συνεχίζεται διασκευάζοντας την έξοχη ωδή
που χαράξανε μέσα μας ο -επίσης αείμνηστος, Παναθηναϊκός- Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
και ο Μπάμπης Στόκας (διά στιχουργικής πένας τού Ισαάκ Σούση):
«Εκεί στον Νόστο,
που τρίζει ο Θάνατος κι η Αγάπη ψάχνει πόστο,
σαν άδειο κάθισμα ταξίδεψα για χρόνια,
ψάχνοντας νάβρω τον θεό προπονητή.».
Επιμύθιο:
«Η Ζωή συνεχίζεται…». Ανάλγητη αλήθεια.
«Ουδείς αναντικατάστατος.». Ανάλγητο ψέμα.
Κάποτε, η Οικειότητα θα ενωθεί ξανά με την Καθημερινότητα και με τη Ματαιότητα,
τα θνητά ζητούμενα και η διαρκής χρεία για νίκες
θα επιφέρουν τις τριβές που συνηθίζει να κουβαλά ο Πρωταθλητισμός,
ο προπονητής Ομπράντοβιτς θα καλείται να καταθέτει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα,
όμως έως ότου (ξανα)φτάσει κάποτε αυτό το -ενίοτε παράλογο και ισοπεδωτικό- «κάποτε»,
ο Παναθηναϊκός δικαιούται να απολαμβάνει την Ποίηση
ως εθελουσίως ασκητής που βρίσκεται ήδη στον δρόμο για το Φέγγον Όρος
και να ονειρεύεται τούς επόμενους θριάμβους με μαέστρο τον αναντικατάστατο Ζέλικο.
Πώς λέγεται η Αγάπη που είναι ανώτερη από την Αγάπη;
Πώς λέγεται ο Έρωτας που είναι ανώτερος από τον Έρωτα;
ΛΑΤΡΕΙΑ.
…
Ο κλασικός χαιρετισμός τού αποθεούμενου Ζέλικο παίζει σε «λούπα» στις ψυχές,
το αριστερό χέρι υψωμένο και στρεφόμενο προς κάθε γωνιά τής εξέδρας,
το δεξί χέρι να αγγίζει την καρδιά και να σημειολογεί τη «Σχέση Ζωής».
14 χρόνια, κι όμως είναι «Σα να μην πέρασε μια μέρα.».
Τα Δάκρυα είναι οπαδοί τού Μπακούνιν και αυλακώνουν με Αναρχία τα Πρόσωπα.
Ο ΖΕΛΙΚΟ ΟΜΠΡΑΝΤΟΒΙΤΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ!!!!!!!!!!!!!
Ο Αθλητάμπουρας
