Στο πρώτο μέρος, ξετυλίξαμε το νήμα που ξεκίνησε από ένα τηλεφώνημα, μια χρυσή θέση με μισθό 6.000.000 δραχμές, η εταιρεία-φάντασμα Iven, τα εκατοντάδες εκατομμύρια προς τους κολλητούς και η βουλευτική ασυλία που λειτούργησε ως ασπίδα για να μην δικαστεί ποτέ ο κατηγορούμενος για κακούργημα Κυριάκος Μητσοτάκης, γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη του «αρχιερέα της διαπλοκής» όπως τον κατονόμαζε ο Κώστας Σημίτης. Είδαμε πώς η υπόθεση θάφτηκε, με τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ, αφήνοντας ένα ερώτημα να αιωρείται: είναι αυτή η εξαίρεση ή η μέθοδος;
Η απάντηση δεν άργησε να έρθει στη συνέχεια. Η διακυβέρνησή του Κυριάκου Μητσοτάκη —από το 2019 έως σήμερα— δεν είναι η διακυβέρνηση μιας χώρας που ξεπέρασε ή που θέλει να ξεπεράσει τα λάθη του παρελθόντος. Είναι η ίδια μέθοδος σε μεγαλύτερη κλίμακα. Τα εργαλεία αλλάζουν, η λογική παραμένει η ίδια: η εξουσία ως ασυλία, το δημόσιο συμφέρον ως προσχηματικό άλλοθι για ιδιωτικές εξυπηρετήσεις.
Η Σκιά του Predator: Το Σκάνδαλο που Αποκάλυψε το Σύστημα
Το 2022, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο ενός σκανδάλου που έμοιαζε βγαλμένο από ταινία κατασκοπείας. Ένας κατάλογος με ονόματα δημοσιογράφων, πολιτικών αντιπάλων, ακόμα και στρατιωτικών και δικαστικών λειτουργών βρέθηκε υπό παρακολούθηση . Το σκάνδαλο, γνωστό ως «Predatorgate», δεν αφορούσε μόνο τις νόμιμες παρακολουθήσεις της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), αλλά και την παράνομη χρήση του ισραηλινού κατασκοπευτικού λογισμικού Predator. Ήταν το απόλυτο εργαλείο ελέγχου, ένα ψηφιακό «κοριό» που μπορούσε να διεισδύσει στα πιο προσωπικά δεδομένα των θυμάτων του.
Πώς συνδέθηκε η κορυφή της πολιτικής ηγεσίας με αυτό το σκοτεινό σύμπαν; Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε θέσει την ΕΥΠ υπό την άμεση εποπτεία του, τοποθετώντας στην ηγεσία της τον ανιψιό του, Γρηγόρη Δημητριάδη, ως Γενικό Γραμματέα του. Η Intellexa, η εταιρεία που εμπορευόταν το Predator, είχε άμεση επικοινωνία με το γραφείο του. Είναι μια εικόνα που ξεπερνά την απλή πολιτική σκοπιμότητα. Όταν η κρατική μηχανή παρακολούθησης βρίσκεται υπό τον έλεγχο του πιο στενού συγγενικού περιβάλλοντος του πρωθυπουργού, το κράτος δικαίου αντικαθίσταται από ένα εργαλείο οικογενειακής και πολιτικής ισχύος.
Όταν η αλήθεια άρχισε να ξεσκεπάζεται, το σύστημα αυτοπροστασίας ενεργοποιήθηκε. Ο διοικητής της ΕΥΠ και ο Γρηγόρης Δημητριάδης παραιτήθηκαν, σαν αποδιοπομπαίοι τράγοι. Ακολούθησε μια σειρά παρεμβάσεων που έμοιαζαν με σκηνοθετημένο έργο για την παρεμπόδιση της δικαιοσύνης. Τα εμπόδια υψώθηκαν το ένα μετά το άλλο, σαν να χτίζονταν ένα τείχος γύρω από τον πυρήνα της εξουσίας: Η Ανεξάρτητη Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), που επρόκειτο να επιβάλει πρόστιμο στην ΕΥΠ, αντικατέστησε τα μέλη της μια ημέρα πριν από την κρίσιμη συνεδρίαση. Η υπόθεση, που ήδη ερευνούσαν εισαγγελείς, αφαιρέθηκε από τα χέρια τους και ανατέθηκε σε ανώτατο εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος τελικά αρχειοθέτησε την πολιτική διάσταση της υπόθεσης. Η σκηνή, θαρρείς, είχε γραφτεί εκ των προτέρων.
Τέμπη: Η Τραγωδία, η Συγκάλυψη και το Φορτίο που Χάθηκε
Η τραγωδία των Τεμπών, με τους 57 νεκρούς, δεν ήταν ένα απλό ατύχημα. Ήταν μια τραγωδία που το κράτος διαχειρίστηκε με τρόπο που θύμισε περισσότερο κάλυψη εγκλήματος παρά έρευνα. Οι καταγγελίες για συγκάλυψη είναι σοβαρές και συστηματικές: το μπάζωμα του σημείου χωρίς εισαγγελική εντολή, η μη συμπερίληψη 649.000 βίντεο και εγγράφων στη δικογραφία, το «θάψιμο» κάθε στοιχείου που θα μπορούσε να αποδείξει τη μεταφορά παράνομου φορτίου .
Ο ίδιος ο Μητσοτάκης, σε μια προσπάθεια να διαχειριστεί την οργή, παραδέχτηκε ότι «με βάση τα νεότερα στοιχεία δεν θα έλεγε όσα αρχικά υποστήριζε». Μια ομολογία που έμοιαζε περισσότερο με δικαιολογία. Γιατί ένας πρωθυπουργός που βλέπει την κοινωνία να φλέγεται από την οργή, επιλέγει να μιλήσει για λάθη και όχι να ζητήσει παραίτηση; «Δεν αισθάνομαι ότι πρέπει να παραιτηθώ», δήλωσε. Και την ίδια ώρα, τα «άγρια σκυλιά» του (όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης) επιτίθενται στους γονείς των θυμάτων, προσπαθώντας να εκτροχιάσουν τη συζήτηση, να την μετατρέψουν σε πολιτική αντιπαράθεση.
Αυτό είναι το νέο σχέδιο της σύγχρονης πολιτικής αλητείας : όχι απλώς να μην παραιτηθείς, αλλά να πολεμήσεις την αλήθεια. Να την πνίξεις στην πολιτική ρητορική με κάθε ψέμα, με κάθε συκοφαντία. Αν ζούσε σήμερα ο Γκέμπελ θα υποκλίνονταν με δέος και σεβασμό μπροστά στα λιοντάρια της πολιτικής σαπίλας της παρέας του Μητσοτάκη.
Αν καθίσουμε να γράψουμε τα σκάνδαλα και τις παρατυπίες του Κυριάκου Μητσοτάκη, θα χρειαστούμε πολλά αφιερώματα. Η λίστα είναι ατελείωτη. Όμως το χειρότερο όλων όσων έχει κάνει — το έγκλημα που ξεπερνά κάθε οικονομική απάτη, κάθε παραβίαση του απορρήτου, κάθε συνταγματική εκτροπή, ακόμη και το ξεπούλημα της Μακεδονίας — είναι ότι οδήγησε υποχρεωτικά στην οικονομική εξαθλίωση και στον θάνατο πολλές χιλιάδες Έλληνες πολίτες.
Εθνοκτονία – Υποχρεωτικός Εμβολιασμός με Πειραματικά Σκευάσματα
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, την περίοδο του Κορονοϊού δεν περιορίστηκε σε υγειονομικές συστάσεις. Επέβαλε με το ζόρι τον εμβολιασμό. Ο νόμος 4820/2021 κατέστησε υποχρεωτικό τον εμβολιασμό για τους υγειονομικούς, με την απειλή αναστολής εργασίας και απώλειας μισθού — μια ποινή που στην ουσία ισοδυναμούσε με απόλυση, αφού ο εργαζόμενος έχανε τα πάντα. Για τους πολίτες άνω των 60 ετών, επέβαλε μηνιαίο πρόστιμο 100 ευρώ, ένα ποσό εξωφρενικό για μια ηλικιωμένη με σύνταξη των 400 – 500 ευρώ. Ήταν ένας εκβιασμός: «Θα εμβολιαστείς με το ζόρι, αλλιώς θα σε τιμωρήσουμε οικονομικά».
Το δικαιολογητικό; Η προστασία της δημόσιας υγείας. Η αλήθεια: Ο πλουτισμός. Το πραγματικό αποτέλεσμα; Χιλιάδες πολίτες οδηγήθηκαν σε θάνατο. Τα εμβόλια που χρησιμοποιήθηκαν μαζικά στην Ελλάδα ήταν πειραματικά σκευάσματα. Είχαν λάβει άδεια έκτακτης ανάγκης — όχι πλήρη έγκριση. Οι κατασκευάστριες εταιρείες είχαν απαλλαγεί από κάθε ευθύνη για ανεπιθύμητες ενέργειες. Και οι ανεπιθύμητες ενέργειες ήρθαν. Όχι σπάνια. Όχι μεμονωμένα. Μαζικά.
Στην Ελλάδα, καταγράφηκαν χιλιάδες θάνατοι μετά τον εμβολιασμό, πολλοί από τους οποίους αποδόθηκαν στα εμβόλια από ανεξάρτητους επιστήμονες και ιατρικές επιτροπές. Τα στοιχεία είναι συντριπτικά.
Το έγκλημα δεν σταμάτησε στην επιβολή. Συνεχίστηκε με τη συγκάλυψη. Όταν άρχισαν να καταγράφονται οι θάνατοι, η κυβέρνηση Μητσοτάκη:
Απέκρυψε τα στοιχεία: Ο ΕΟΔΥ καθυστερούσε συστηματικά τη δημοσίευση των αναλυτικών δεδομένων για τις ανεπιθύμητες ενέργειες.
Απαξίωσε τις μαρτυρίες: Όσοι γονείς, σύζυγοι και παιδιά θυμάτων επιχείρησαν να μιλήσουν, αντιμετωπίστηκαν ως «αρνητές» και «θεωρητικοί συνωμοσίας».
Παρενέβει στη δικαιοσύνη: Οι προσπάθειες συγγενών να ζητήσουν δικαίωση έπεσαν στο κενό, καθώς τα δικαστήρια καθυστερούσαν να εξετάσουν τις υποθέσεις. Έδωσε ασυλία στους εμπλεκόμενους.
Η βουλευτική ασυλία, που είχε χρησιμοποιηθεί για να προστατεύσει τον Μητσοτάκη από τη δίωξη για το σκάνδαλο Iven, τώρα τον προστάτευε αυτόν και την παρέα του και για αυτό το έγκλημα. Πώς να τον διώξεις ποινικά όταν η Βουλή, που ελέγχει, αρνείται να άρει την ασυλία του;
Συμπέρασμα: Η Μέθοδος Παραμένει
Το «Μητσοτάκιο Άγος» δεν είναι μια απλή συλλογή σκανδάλων. Είναι ένα σύγχρονο αφήγημα για ένα σύστημα εγκληματικών ενεργειών. Μια μέθοδος διακυβέρνησης όπου η εξουσία ασκείται με όρους αποκλειστικότητας, η δικαιοσύνη παρεμποδίζεται συστηματικά, και η αλήθεια θάβεται βιαστικά για να μην αποκαλυφθεί η λάσπη από κάτω. Από την πρόσληψη στην Εθνική Τράπεζα, περνώντας από τις υποκλοπές, τις παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη, τις συνταγματικές παραβιάσεις, την συγκάλυψη της τραγωδίας των Τεμπών, και τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος ένα μοτίβο επαναλαμβάνεται: η προστασία του συστήματος και των δικών του ανθρώπων είναι πάνω από το δημόσιο συμφέρον, πάνω από το Σύνταγμα, πάνω από τις ζωές των πολιτών.
Και αυτό το έργο, το παρακολουθούμε να εξελίσσεται, με όλο και πιο σκοτεινά σκηνικά, από την αρχή της καριέρας του μέχρι την αναρρίχηση του στην κορυφή της εξουσίας. Το ερώτημα που γεννιέται είναι: πόσο πιο κάτω μπορεί να πάει η χώρα;
