Το να βαφτίζεις το κομματικό βόλεμα “λαϊκή απαίτηση” είναι μια τέχνη παλιά όσο και η ίδια η πολιτική.
Ο βουλευτής Μαγνησίας, Χρήστος Τριαντόπουλος, φαίνεται πως κατέχει καλά το σπορ, καθώς έσπευσε γεμάτος περηφάνια να πανηγυρίσει για τη θεσμοθέτηση θέσης χωρικού Αντιπεριφερειάρχη Σποράδων στον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Μας είπε, μάλιστα, ότι ανταποκρίθηκε στα “αιτήματα των τοπικών κοινωνιών”.
Μόνο που εδώ γελάει (ή κλαίει) κάθε νοήμων πολίτης.
Ποιες “τοπικές κοινωνίες”, κύριε Τριαντόπουλε;
Ας μιλήσουμε με ονόματα.
Οι “τοπικές κοινωνίες” που οραματίζονταν αυτή τη θέση από τις αρχές του 2025 δεν είναι οι κάτοικοι των νησιών που παλεύουν με την ακρίβεια, την ακτοπλοϊκή διασύνδεση και την υποβάθμιση της υγείας.
Είναι συγκεκριμένα κομματικά στελέχη που ψάχνουν απεγνωσμένα μια “καρέκλα” εξουσίας και έναν παχυλό μισθό, εξαργυρώνοντας μερικές εκατοντάδες ψηφαλάκια.
Αντί να λύνονται τα δομικά προβλήματα των νησιών, δημιουργείται ακόμα μία θέση για τους “ημετέρους”.
Το λες και πολιτική ανακύκλωση.
Το πιο επικίνδυνο, όμως, δεν είναι το κλασικό πολιτικό βόλεμα.
Είναι η πλήρης άγνοια —ή η συνειδητή αδιαφορία— για την ιστορία και την παράδοση της περιοχής.
Η εκκλησιαστική πραγματικότητα…
Οι Σποράδες (Σκιάθος, Σκόπελος, Αλόννησος) εκκλησιαστικά υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων.
Δεν ανήκουν στην Εκκλησιαστική Δικαιοδοσία της Μαγνησίας (Δημητριάδος).
Το ρίσκο της απόσχισης
Οταν ανοίγεις την όρεξη για διοικητικές ιδιαιτερότητες και “αυτονομήσεις” με τη δημιουργία ξεχωριστού Χωρικού Αντιπεριφερειάρχη, ουσιαστικά ανοίγεις μια επικίνδυνη κερκόπορτα.
Δημιουργείς τις προϋποθέσεις για μια μελλοντική διοικητική απόσχιση των νησιών από τον φυσικό και ιστορικό τους κορμό, που είναι η Μαγνησία.
Ποιος σας ρώτησε;
Το ερώτημα που μένει αναπάντητο και προκαλεί την οργή των πολιτών είναι απλό…
Ποιον ρωτήσατε, κύριε Τριαντόπουλε;
Εγινε κάποια σοβαρή διαβούλευση με τους φορείς και τους κατοίκους της Μαγνησίας;
Ή μήπως αποφασίσατε, στο όνομα των δικών σας πολιτικών ισορροπιών, να γυρίσετε τούμπα την παράδοση δεκαετιών;
Η ιστορική συνέχεια και η διοικητική συνοχή ενός τόπου δεν είναι πεδίο για μικροπολιτικά παιχνίδια και ρουσφέτια της τελευταίας στιγμής.
Αλλά φαίνεται πως για ορισμένους, οι καρέκλες των “δικών μας παιδιών” αξίζουν περισσότερο από τη σοβαρότητα.
Γιώργος Κουμιώτης
