Voliotaki – Το «Φαινόμενο Πολάκης»: Πολιτικός σεισμός ή μια φούσκα γεμάτη Κρητική λεβεντιά;

Το ερώτημα αυτό αγγίζει την καρδιά της Ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας και του “αντισυστημικού” ψυχογραφήματος του Ελληνα ψηφοφόρου.

Η εικόνα του Παύλου Πολάκη—του αψύ, ασυμβίβαστου Κρητικού που «τα βάζει με το κατεστημένο» και «καθαρίζει» για το δίκαιο του λαού—είναι αναμφισβήτητα ελκυστική για ένα συγκεκριμένο, και καθόλου ευκαταφρόνητο, ακροατήριο.

Εχουν, λοιπόν, δίκιο οι ακροατές;

Θα έκανε τη διαφορά ένα δικό του κόμμα;

Ας το αναλύσουμε «σταράτα», με πολιτικούς και κοινωνικούς όρους.

Γιατί οι ακροατές λένε «θα τον ψήφιζα»

Η γοητεία του Πολάκη δεν είναι τυχαία.

Στα μάτια πολλών πολιτών, το πολιτικό σύστημα θεωρείται αποστειρωμένο, «δήθεν» και γεμάτο ξύλινο λόγο.

Ο Πολάκης εκφράζει την οργή του μέσου πολίτη.

Οταν φωνάζει, χτυπάει το χέρι στο τραπέζι ή κάνει επιθετικές αναρτήσεις, ο κόσμος που νιώθει αδικημένος βλέπει σε αυτόν έναν δικό του άνθρωπο που «τα λέει έξω από τα δόντια».

Η καταγωγή του και το στυλ του («δεν μασάω», «σύγκρουση μέχρι τέλους») λειτουργούν ως εγγύηση αυθεντικότητας σε μια εποχή που η πολιτική επικοινωνία θεωρείται κατασκευασμένη από image makers.

Οι υποστηρικτές του θυμούνται τη θητεία του στο Υπουργείο Υγείας, όπου παρουσίαζε στοιχεία για τη διαφθορά, ενισχύοντας το αφήγημα του «έντιμου που πολεμάει τα θηρία».

Ωστόσο, ο Παύλος Πολάκης θα έκανε τη διαφορά;

Ανάμεσα στο «τον ακούω στο ραδιόφωνο και συμφωνώ» και στο «ρίχνω την ψήφο στην κάλπη» υπάρχει μια τεράστια απόσταση.

Αν ο Παύλος Πολάκης ίδρυε δικό του κόμμα, η ιστορία δείχνει ότι θα βρισκόταν αντιμέτωπος με συγκεκριμένα εμπόδια…

Εχει ένα πολύ πιστό, “σκληροπυρηνικό” κοινό που θα τον ακολουθούσε παντού, εξασφαλίζοντάς του εύκολα το 3%.

Το ίδιο στυλ που γοητεύει τους υποστηρικτές του, απωθεί τη μεγάλη μάζα των κεντρώων και μετριοπαθών ψηφοφόρων, οι οποίοι τον θεωρούν υπερβολικά πολωτικό.

Θα μπορούσε να ανακατέψει την τράπουλα στην εκλογική του περιφέρεια και να στερήσει έδρες από τα μεγάλα κόμματα.

Τα προσωποπαγή κόμματα δύσκολα αποκτούν σοβαρή δομή, στελέχη πρώτης γραμμής και πανελλαδική δικτύωση.

Ξέρει να επιβάλλει τα θέματά του στα social media και στα ΜΜΕ καλύτερα από πολλούς.

Ομως από Κυβερνητική προοπτική μηδέν…

Ενα τέτοιο κόμμα θα ήταν καταδικασμένο σε έναν ρόλο διαρκούς, “θορυβώδους” αντιπολίτευσης, χωρίς δυνατότητα συμμαχιών.

Θα άλλαζε το παιχνίδι;

Η εκτίμηση…

Ο Κρητικός θα έκανε σαματά, αλλά δεν θα έκανε τη μεγάλη διαφορά που ονειρεύονται οι οπαδοί του.

Ενα κόμμα του Παύλου Πολάκη θα ήταν ο απόλυτος «πονοκέφαλος» για την παραδοσιακή Αριστερά και την Κεντροαριστερά, καθώς θα απορροφούσε όλη την αντισυστημική και οργισμένη ψήφο αυτών των χώρων.

Θα γινόταν ένας ισχυρός ρυθμιστής των τηλεοπτικών και κοινοβουλευτικών καυγάδων.

Ωστόσο, η πολιτική ιστορία της Ελλάδας είναι γεμάτη από «κόμματα-διάττοντες αστέρες» που γεννήθηκαν από την οργή (π.χ. ΑΝΕΛ) και έσβησαν όταν η οργή καταλάγιασε.

Ο Πολάκης είναι εξαιρετικός «καταδρομέας» για να κάνει ζημιά στον αντίπαλο, αλλά η δημιουργία ενός κόμματος εξουσίας απαιτεί συνθέσεις, διπλωματία και υπομονή—αρετές που ο ίδιος, αν μη τι άλλο, έχει αποδείξει ότι δεν τις βάζει σε προτεραιότητα.

Οι ακροατές λοιπόν έχουν δίκιο ότι θα τον ψήφιζαν, και πράγματι θα έμπαινε στη Βουλή με θόρυβο.

Αλλά το σύστημα, αντί να ισοπεδωθεί, απλώς θα έβρισκε έναν νέο, πιο δυνατό «παίκτη» για να διαχειριστεί την ένταση της κερκίδας.