Η είδηση της αποφυλάκισης του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου —του ανθρώπου που για δεκαετίες αποτελούσε το πιο σκοτεινό, απρόσωπο «διευθυντήριο» της εγχώριας τρομοκρατίας— δεν είναι απλώς μια δικαστική απόφαση.
Είναι ένα ισχυρό πολιτικό και κοινωνικό σοκ που κλείνει, με τον πιο επίσημο τρόπο, τον κύκλο της μεταπολιτευτικής ένοπλης βίας στην Ελλάδα, αφήνοντας όμως πίσω του μια βαριά κουβέντα για το περί δικαίου αίσθημα.
Οι αριθμοί που συνοδεύουν το όνομά του προκαλούν ίλιγγο!
17 φορές ισόβια, 25 χρόνια κάθειρξη, 27 δολοφονίες.
Κι όμως, η νομική επιστήμη και οι διατάξεις των σωφρονιστικών κωδίκων απέδειξαν ότι ακόμη και τα πιο «αμετακίνητα» ισόβια έχουν ημερομηνία λήξης, όταν η ηλικία και τα χρόνια παραμονής στο κελί συμπληρώνουν τα κουτάκια του νόμου.
Το παράδοξο της ιστορίας;
Ο άνθρωπος που αρνήθηκε πεισματικά μέχρι τέλους να αναγνωρίσει την Αστική Δικαιοσύνη και το Eλληνικό κράτος, βλέπει σήμερα αυτό το ίδιο κράτος να του ανοίγει την πόρτα της εξόδου, εφαρμόζοντας πιστά τους κανόνες της Δημοκρατίας — μιας Δημοκρατίας που ο ίδιος και η οργάνωσή του προσπάθησαν να αποσταθεροποιήσουν.
Την ίδια ώρα, η απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου εφετών στέλνει ένα σαφές, έμμεσο μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, διαχωρίζοντας πλήρως τη θέση του «καθοδηγητή» από τους «εκτελεστές».
Με τον Δημήτρη Κουφοντίνα και τους αδελφούς Ξηρού (Σάββα και Χριστόδουλο) να παραμένουν πίσω από τα κάγκελα, γίνεται σαφές ότι η Δικαιοσύνη ζύγισε διαφορετικά το βάρος της ιδεολογικής αυτουργίας από το βάρος της σκανδάλης και, κυρίως, από τη μεταμέλεια ή τη μετέπειτα στάση των κρατουμένων (ας μην ξεχνάμε τις αποδράσεις και την αμετανόητη ρητορική ορισμένων).
Η αποφυλάκιση Γιωτόπουλου δεν θα περάσει “στα ψιλά”.
Θα ανοίξει ξανά τις πληγές των οικογενειών των θυμάτων και θα πυροδοτήσει μια νέα, σφοδρή πολιτική κόντρα για το αν το σωφρονιστικό σύστημα πρέπει να είναι καθαρά εκδικητικό ή ανθρωπιστικό.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο «Λάμπρος» της 17Ν επιστρέφει στο σπίτι του, αλλά η ιστορία έχει ήδη γράψει το δικό της, αμετάκλητο καταδικαστικό κείμενο.
Γιώργος Κουμιώτης
