ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΟΝΟ Ο ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ΚΟΥΡΕΤΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΘΕΙ… ΟΤΑΝ ΤΑ ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ ΜΕ ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΝ ΣΟΒΑΡΕΣ, ΕΦΑΡΜΟΣΙΜΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ ΤΙΣ ΣΤΕΙΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ.
Υπάρχουν κάποια πράγματα στην Ελληνική πραγματικότητα που αν τα περιγράψεις σε έναν ξένο, θα νομίζει ότι του λες ανέκδοτο.
Η ακτοπλοϊκή σύνδεση της ηπειρωτικής Μαγνησίας με τις Σποράδες είναι ένα από αυτά.
Μια περίπτωση που, αν μη τι άλλο, διεκδικεί επάξια μια θέση στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες για την απόλυτη οικονομική και χωροταξική της παράνοια.
Ας δούμε τους αριθμούς που λένε πάντα την αλήθεια…
Αυτή τη στιγμή, για να πάει ένας πολίτης ή ένας τουρίστας με το αυτοκίνητό του από τον Βόλο στη Σκιάθο, υποχρεούται να μπει στο πλοίο της γραμμής.
Η απόσταση; 42 ναυτικά μίλια.
Το κόστος; Πάνω από 100 ευρώ μόνο για το αυτοκίνητο (συν τα εισιτήρια των επιβατών), με το χρόνο ταξιδιού να μετριέται σε ώρες.
Κι όμως, η ίδια η φύση μάς έχει δώσει τη λύση στο «πιάτο».
Στο νοτιοανατολικό άκρο του Πηλίου υπάρχει ο Κατηγιώργης.
Από εκεί, η δυτική πλευρά της Σκιάθου απέχει μόλις 2,5 ναυτικά μίλια!
Μια απόσταση που με ένα συμβατικό πορθμείο (Ferry Boat) καλύπτεται σε λιγότερο από 15-20 λεπτά.
Η σύγκριση που «ζεματάει» την τσέπη του πολίτη!!
Η σημερινή πραγματικότητα (Μέσω Βόλου)
Κόστος μεταφοράς ΙΧ άνω των 100€ + ώρες στη θάλασσα.
Η ορθολογική εναλλακτική (Μέσω Κατηγιώργη)
Περίπου 10€ καύσιμα για την οδική διαδρομή Βόλος-Κατηγιώργης και ένα εισιτήριο πορθμείου της τάξης των 5-10€ για τα 2,5 μίλια.
Σύνολο: Με λιγότερα από 20€ και μέσα σε ελάχιστο χρόνο, το αυτοκίνητο θα μπορούσε να βρίσκεται στη Σκιάθo!
Το μνημείο των λανθασμένων προτεραιοτήτων και ο κ. Αγοραστός
Το πρόβλημα είναι το κλασικό Ελληνικό σύνδρομο της έλλειψης στρατηγικού σχεδιασμού και των άστοχων πολιτικών επιλογών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η διοίκηση του πρώην Περιφερειάρχη Κώστα Αγοραστού, ο οποίος επέλεξε να σπαταλήσει έναν πραγματικό πακτωλό χρημάτων για το Λιμάνι του Αγιοκάμπου στη Λάρισα —το οποίο απέχει επίσης 42 ναυτικά μίλια από τη Σκιάθο— αντί να μεριμνήσει για τη δημιουργία μιας λειτουργικής γραμμής πορθμείου στον Κατηγιώργη.
Προτιμήθηκε, δηλαδή, η χρηματοδότηση φαραωνικών έργων σε μεγάλες αποστάσεις, αντί για μια απλή, φθηνή και άμεση λύση των 2,5 μιλίων που θα άλλαζε τον χάρτη των μετακινήσεων.
Πού κολλάει το έργο σήμερα;
Ο Κατηγιώργης διαθέτει κάποιες Λιμενικές υποδομές, αλλά η δυτική πλευρά της Σκιάθου παραμένει χωρίς μια αξιόλογη προβλήτα που θα μπορούσε να υποδεχθεί ένα μικρό Ferry Boat.
Αντί, λοιπόν, οι τοπικοί άρχοντες και οι βουλευτές να αναλώνονται σε αναχρονιστικές διεκδικήσεις για γραμμές-φαντάσματα (όπως αυτή του Αγίου Κωνσταντίνου), θα έπρεπε να έχουν «πέσει» πάνω από το Υπουργείο Ναυτιλίας και την Περιφέρεια απαιτώντας το αυτονόητο…
Τη δημιουργία μιας σύγχρονης, μικρής Λιμενικής υποδομής στη δυτική Σκιάθο και τη θεσμοθέτηση μιας γραμμής πορθμείου (τύπου «shuttle») από τον Κατηγιώργη.
Μια τέτοια κίνηση θα…
Απογείωνε τον τουρισμό του Νότιου Πηλίου, μετατρέποντάς το σε πύλη εισόδου.
Θα μείωνε το κόστος ζωής και μετακίνησης των ίδιων των νησιωτών στο ελάχιστο.
Θα πρόσφερε μια φθηνή, καθημερινή διέξοδο για τους κατοίκους της Μαγνησίας.
Η επιμονή στα 42 ναυτικά μίλια, όταν η λύση βρίσκεται στα 2,5 μίλια, δεν είναι απλώς αναχρονισμός.
Είναι μια οικονομική πληγή για τον πολίτη, την οποία κάποιοι αρνούνται πεισματικά να κλείσουν.
Γιώργος Κουμιώτης
