Χθές βράδυ Τετάρτης ήμουν στα “ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ” του Χαντζηπλάκη, όπως μέχρι πέρυσι τις Τετάρτες με τον φίλο μου τον Τζώνυ, αλλά χθές χωρίς αυτόν για 47η συνεχόμενη Τετάρτη…
Λένε πως όταν ένας καλλιτέχνης φεύγει, αφήνει πίσω του το έργο του για να τον θυμόμαστε.
Ομως, όταν φεύγει ένας φίλος εξήντα δύο ετών, η απώλεια δεν αναπληρώνεται ούτε από καμβάδες, ούτε από στίχους.
Ο Τζώνυ Μπούρας «έφυγε» πέρυσι, στις 15 Ιουνίου 2025, στα 89 του χρόνια.
Αφησε το αποτύπωμά του στα Μετέωρα, στον Αρχάγγελο της Θάσου, σε αμέτρητα μοναστήρια της Ελλάδας όπου οι άγιοί του θα κοιτούν για πάντα τους πιστούς με το δικό του βλέμμα.
Αφησε στίχους που τραγουδήθηκαν από μεγάλες φωνές, ακόμα κι αν η μοίρα –και η ανθρώπινη μικρότητα– επέτρεψε σε άλλους να οικειοποιηθούν την έμπνευσή του.
Ομως, για μένα, ο Τζώνυ δεν ήταν μόνο ο σπουδαίος αγιογράφος ή ο αδικημένος στιχουργός.
Ηταν ο άνθρωπος της Τετάρτης.
Ηταν τα τσιπουράκια μας, οι κουβέντες μας, η σταθερά μιας ολόκληρης ζωής.
«Ο θάνατος ενός φίλου είναι μια πράξη ύπουλη. Είναι μια αθέτηση των ανομολόγητων συμφωνιών που κάνουμε με τη ζωή: ότι θα είμαστε εδώ για να θυμόμαστε μαζί. Φεύγοντας, με εγκατέλειψε μόνο μου σε ένα παρελθόν που επιμένει να υπάρχει, ενώ εκείνος απουσιάζει.»
Τζώνυ, οι εικόνες σου θα μείνουν στους τοίχους των ναών και τα λόγια σου στα χείλη των τραγουδιστών.
Αλλά η δική μας «συμφωνία» παραμένει ανοιχτή σε εκείνο το τραπέζι της Τετάρτης, εκεί που ο χρόνος δεν τόλμησε ποτέ να μας ακουμπήσει, μέχρι που το έκανε οριστικά.
Καλή αντάμωση φίλε μου.
Γιώργος Κουμιώτης
