Παρασκευή απόγευμα στο βοηθητικό του Πανθεσσαλικού.
Ο ήλιος πέφτει, η δροσιά του Παγασητικού προσπαθεί να νικήσει την κούραση της εβδομάδας, και ο Χρήστος Τριαντόπουλος περπατά.
Σχεδόν μονολογεί.
Oχι όμως από εκείνη την εσωστρέφεια που φέρνει η μοναξιά, αλλά από εκείνη την πολιτική υπερδιέγερση που γεννάει πλάνα, χάρτες και master plans εκεί που οι άλλοι βλέπουν απλώς τσιμέντο και χόρτο.
Ο βουλευτής Μαγνησίας δεν κάνει απλώς τζόκινγκ· κάνει γεωγραφική αναδιάρθρωση της πόλης σε ρυθμό fast-forward.
Το σκεπτικό του;
Κάτι παραπάνω από ευρηματικό.
Παίρνει το «τέλμα» των τεράστιων, αναξιοποίητων υποδομών και το μετατρέπει σε ένα ντόμινο λύσεων για διαχρονικά προβλήματα του Βόλου.
Η «απόβαση» στον Περιφερειακό…
Η μεταφορά της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Βόλου και του ΕΚΑΒ στις πρώην εγκαταστάσεις της Γεωργικής Σχολής.
Μια κίνηση-ματ για την αποκέντρωση.
Φανταστείτε το…
Eξοδος απευθείας στον Περιφερειακό, μακριά από το κυκλοφοριακό κομφούζιο του κέντρου, εκεί που κάθε δευτερόλεπτο κοστίζει ζωή ή περιουσία.
Το Πανθεσσαλικό ως Κυψέλη Πολιτισμού και Αθλητισμού…
Σε ένα στάδιο αναβαθμισμένο από τον Μπέο σε παγκόσμιο Level, ο Τριαντόπουλος «βλέπει» και τη δημιουργία ενός Αθλητικού Σχολείου, σε ανοιχτό διάλογο με τον Δήμο Βόλου.
Και δίπλα;
Eνα Καλλιτεχνικό Σχολείο όλων των βαθμίδων.
Η νεολαία της πόλης να συνδυάζει το πνεύμα, την τέχνη και το σώμα εκεί δίπλα στους μεγάλους αθλητές.
Είναι προφανές ότι ο πρώην Υφυπουργός δεν έχει μάθει να κάθεται στα αυγά του.
Εκεί που άλλοι βλέπουν προβλήματα χώρου, εκείνος βλέπει «τεράστιες εγκαταστάσεις» έτοιμες να υποδεχτούν το μέλλον της Μαγνησίας.
Το στοίχημα, βέβαια, τώρα περνάει στο γήπεδο της υλοποίησης.
Οι ιδέες είναι φοβερές, η ευρηματικότητα δεδομένη.
Μένει να δούμε αν αυτός ο απογευματινός μονόλογος στο βοηθητικό του Πανθεσσαλικού θα γίνει ο επόμενος συλλογικός διάλογος που θα αλλάξει τον χάρτη του Βόλου.
Πάντως, αν κρίνουμε από το πείσμα του, η αρχή έγινε.
Και έγινε με βηματισμό ταχύ.
Υ.Γ. Με τον αυτόπτη (και αυτήκοο) μάρτυρα «Κουμιώτη»
Φυσικά, καμία μεγάλη πολιτική ιδέα δεν γεννιέται εν κρυπτώ στον Βόλο, ειδικά όταν στους ίδιους διαδρόμους κυκλοφορεί ο γνωστός και μη εξαιρετέος Κουμιώτης.
Ως ο απόλυτος «ωτακουστής» της πόλης, με το αυτί πάντα τεντωμένο στην πολιτική πιάτσα, ήταν εκείνος που «κλείδωσε» τις συχνότητες του απογευματινού μονολόγου.
Αν ο Τριαντόπουλος έβαλε τη στρατηγική και το όραμα στο ταρτάν, ο Κουμιώτης έβαλε το… ρεπορτάζ, αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά ότι στον Βόλο, οι τοίχοι (και τα βοηθητικά γήπεδα) όχι μόνο έχουν αυτιά, αλλά ξέρουν και να καταγράφουν τις καλύτερες ειδήσεις πριν καν αποτυπωθούν στο χαρτί.
Voliotaki
