Η απόφαση του Δήμου Σκιάθου να προχωρήσει σε αλλαγή του εμβλήματός του, αντικαθιστώντας τη μορφή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη με ένα νέο λογότυπο (το οποίο βασίζεται σε ένα παραδοσιακό σκιαθίτικο κέντημα), προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αντιδράσεις.
Αν και η Δημοτική Αρχή υποστήριξε ότι η κίνηση αυτή έγινε στο πλαίσιο του «rebranding» και της ανάδειξης της ευρύτερης πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού, για πολλούς η απομάκρυνση του «κοσμοκαλόγερου» από το επίσημο σύμβολο του τόπου του αποτελεί μια αμφιλεγόμενη επιλογή.
Είναι πραγματικά απορίας άξιο πώς ένας τόπος που ταυτίστηκε όσο λίγοι με την πνευματική του μορφή, αποφασίζει να «αποκαθηλώσει» το πρόσωπο που τον κατέστησε παγκόσμιο λογοτεχνικό τοπόσημο.
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης δεν ήταν απλώς ένα πρόσωπο σε μια σφραγίδα ήταν η ίδια η ψυχή της Σκιάθου, ο άνθρωπος που μετέτρεψε τα βράχια και τα ακρογιάλια της σε οικουμενική κληρονομιά.
Η αντικατάσταση της μορφής του από ένα γραφιστικό μοτίβο, μοιάζει με μια άστοχη προσπάθεια εκμοντερνισμού που στερείται βάθους.
Στην εποχή της ομοιομορφίας και του τουριστικού «branding», η Σκιάθος είχε το σπάνιο προνόμιο να εκπροσωπείται από το Πνεύμα.
Όταν θυσιάζεις το σύμβολο του πολιτισμού σου για χάρη της αισθητικής του «design», κινδυνεύεις να μετατρέψεις την ιστορία σου σε ένα απλό τουριστικό προϊόν.
Η Σκιάθος χωρίς τον Παπαδιαμάντη στο έμβλημά της μπορεί να παραμένει όμορφη, αλλά γίνεται σίγουρα πιο «φτωχή» στην ουσία της.
Τα κεντήματα είναι η παράδοσή μας, αλλά ο Παπαδιαμάντης είναι η ταυτότητά μας.
Και η ταυτότητα δεν αλλάζει σαν λογότυπο εταιρείας.
Γιώργος Κουμιώτης
