Η υποψία αυτή, αν επιβεβαιωθεί, περιγράφει μια κλασική αλλά εξοργιστική περίπτωση όπου η επιστημονική ιδιότητα χρησιμοποιείται ως «πολιορκητικός κριός» για πολιτικά παιχνίδια και προσωπικές εξυπηρετήσεις, εις βάρος των αγροτικών επιδοτήσεων και του δημοσίου συμφέροντος.
Το σκηνικό που ξετυλίγεται γύρω από την εμπλοκή δύο βουλευτών στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ θυμίζει κακογραμμένο πολιτικό θρίλερ, με πρωταγωνιστή έναν «επιστήμονα» που φαίνεται να μπερδεύει την έρευνα με τη ραδιουργία.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς ορισμένοι «επαγγελματίες των μετακλητών» καταφέρνουν να επιβιώνουν επί χρόνια, μετατρέποντας τα γραφεία της εξουσίας σε προσωπικά τους εντευκτήρια.
Αντί να προσφέρει έργο στον επιστημονικό φορέα που εκπροσωπεί, ο συγκεκριμένος φαίνεται πως επέλεξε τον ρόλο του πολιτικού «μεσάζοντα», παρασύροντας στον βούρκο της δικογραφίας ακόμα και εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού.
Η συνεχής μετακίνηση από γραφείο σε γραφείο δεν δείχνει εργατικότητα, αλλά μια αγωνιώδη προσπάθεια για παραμονή στο απυρόβλητο και κοντά στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Οταν ένας επικεφαλής φορέα χρησιμοποιεί το κύρος του για να «ξεναγήσει» βουλευτές σε σκοτεινές διαδρομές του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν εκθέτει μόνο τον εαυτό του, αλλά τορπιλίζει την αξιοπιστία ολόκληρης της περιοχής.
Η Μαγνησία δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που κάνουν «δημόσιες σχέσεις» με δικογραφίες, αλλά από επιστήμονες που τιμούν τον τίτλο τους και την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Η εποχή που ο τίτλος του «επικεφαλής» χρησίμευε ως ασπίδα για παρασκηνιακές διαβουλεύσεις πρέπει να τελειώσει οριστικά.
Το «λούσιμο» των δύο βουλευτών είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου μιας νοσηρής νοοτροπίας που κρατά την επαρχία σε ομηρία.
Voliotaki
