ΚΑΤΗΓΙΩΡΓΗΣ-ΣΚΙΑΘΟΣ 2,5 ΝΑΥΤΙΚΑ ΜΙΛΙΑ
Η αλήθεια είναι πως η απόσταση των 2,5 μιλίων μοιάζει με «το γεφύρι της Άρτας» σε έκδοση θαλάσσης.
Είναι από εκείνα τα παράδοξα της Ελληνικής γραφειοκρατίας και των συμφερόντων που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν η λογική έχει πάει διακοπές διαρκείας.
Ενώ ο πλανήτης συζητά για πράσινη μετάβαση και οικονομία κλίμακας, στη Μαγνησία φαίνεται πως έχουμε ανακαλύψει τη δική μας, πρωτότυπη μέθοδο ανάπτυξης: τη μέθοδο της μέγιστης δυνατής ταλαιπωρίας.
Είναι να απορεί κανείς πώς ένα γεωγραφικό πλεονέκτημα μετατρέπεται σε οικονομικό εφιάλτη για τους πολίτες.
Από τη μία πλευρά, ο Κατηγιώργης: ένα «άλμα» δρόμος, μόλις 2,5 ναυτικά μίλια από τη Σκιάθο.
Μια διαδρομή που σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα θα εξυπηρετούνταν από ένα τακτικό φέρι-μποτ με κόστος όσο ένας καφές, μετατρέποντας τις Σποράδες σε πραγματική προέκταση της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Αντ’ αυτού, το σύστημα επιμένει πεισματικά στη γραμμή του Βόλου.
Μια διαδρομή 42 ναυτικών μιλίων που απαιτεί χρόνο, καύσιμα και —το κυριότερο— μια μικρή περιουσία.
Το μαθηματικό παράδοξο…
Γιατί να πληρώσεις 5 ευρώ για να διασχίσεις έναν «διάδρομο», όταν μπορείς να πληρώσεις 120 ευρώ για να κάνεις τον γύρο του Πηλίου μέσω θαλάσσης;
Πρόκειται για ένα ιδιότυπο «Ρεκόρ Γκίνες» παραλόγου.
Η σύνδεση Κατηγιώργη – Σκιάθου θα μπορούσε να αλλάξει τον χάρτη της περιοχής, να αποσυμφορήσει το λιμάνι του Βόλου και να δώσει ανάσα στους κατοίκους και των δύο πλευρών.
Όμως, φαίνεται πως ορισμένοι προτιμούν να κρατούν τα νησιά «μακριά», έστω κι αν η γεωγραφία τα έπλασε για να είναι δίπλα μας.
Το ερώτημα παραμένει…
Είναι θέμα σχεδιασμού ή απλώς βολεύει η «αλμυρή» τιμή της μεγάλης απόστασης;
Οπως και να έχει, το μάρμαρο (και το ναύλο) το πληρώνει ο επιβάτης.
Γιώργος Κουμιώτης
