Πρόκειται για μια είδηση που συνδυάζει την κοσμική εξουσία με την πνευματική αναζήτηση, κάτι που στην πόλη του Βόλου —με το έντονο ταμπεραμέντο— αποκτά πάντα μια ξεχωριστή δόξα.
Η απόφαση του Δημοτικού Συμβούλου να αλλάξει το «έδρανο» με το «στασίδι».
Στην πολιτική αρένα του Βόλου, εκεί που οι λέξεις συνήθως ακονίζονται σαν μαχαίρια και οι συνεδριάσεις θυμίζουν συχνά πεδίο μάχης, μια είδηση ήρθε να χαμηλώσει τους τόνους, αν όχι να επιβάλει μια αναπάντεχη «κατάνυξη».
Ενας Δημοτικός Σύμβουλος παραιτείται.
Οχι γιατί «έσπασε» η παράταξη, όχι γιατί διαφώνησε με το Γενικό Πολεοδομικό, ούτε γιατί τον κέρδισε κάποιος άλλος συνδυασμός.
Παραιτείται γιατί τον κέρδισε ο Θεός.
Στο χαρτί, η γραφειοκρατία επιβάλλει την ψυχρή διατύπωση…
«Προσωπικοί λόγοι».
Είναι η φράση-πασπαρτού που κλείνει πόρτες χωρίς να αφήνει ρεύματα.
Ομως, η προφορική εξομολόγηση —γιατί περί εξομολογήσεως πρόκειται— ήταν πιο ηχηρή από κάθε πολιτικό μανιφέστο…
«Θέλω να γίνω κληρικός».
Είναι μια κίνηση που προκαλεί ένα μειδίαμα έκπληξης, αλλά και έναν βαθύ σεβασμό.
Στην εποχή της άκρατης φιλοδοξίας, όπου όλοι παλεύουν για μια καρέκλα, κάποιος αποφασίζει να την αφήσει για να φορέσει το ράσο.
Εκεί που οι άλλοι αναζητούν την ψήφο των ανθρώπων, εκείνος αναζητά το έλεος του Θεού.
Φανταστείτε τη διαφορά!
Από τις επερωτήσεις για τις λακκούβες και την καθαριότητα, στις δεήσεις για την ειρήνη του σύμπαντος κόσμου.
Από τους διαξιφισμούς στο Δημαρχείο, στην ησυχία του ιερού βήματος.
Από το κυνήγι του «σταυρού» στο ψηφοδέλτιο, στην υπηρεσία του Σταυρού στην κορυφή του τέμπλου.
Στον Βόλο, μια πόλη που ξέρει να ζει έντονα, η μετάβαση αυτή έχει κάτι το σχεδόν κινηματογραφικό.
Ισως τελικά η πολιτική και η ιεροσύνη να μην απέχουν και τόσο· και οι δύο (θα έπρεπε να) αφορούν τη διακονία του πλησίον.
Μόνο που ο πρώην πλέον σύμβουλος κατάλαβε πως η «σωτηρία» της πόλης περνάει μερικές φορές μέσα από τη σωτηρία της ψυχής.
Αντί, λοιπόν, για το κλασικό «καλή συνέχεια στην πολιτική του σταδιοδρομία», εδώ ταιριάζει κάτι άλλο, πιο παλιό και πιο βαρύ!!
«Αξιος!».
Οχι πια στα έδρανα, αλλά στα νέα του καθήκοντα, εκεί που οι αποφάσεις δεν παίρνονται με πλειοψηφίες, αλλά με πίστη.
«Όταν η κάλπη κλείνει και η συνείδηση ανοίγει, ο δρόμος για το θυσιαστήριο φαντάζει η πιο ειλικρινής παραίτηση.»
Γιώργος Κουμιώτης
