Μια κυβέρνηση που έχει περισσότερους από 15 βουλευτές και στελέχη της εμπλεκόμενους σε μία και μόνο υπόθεση οικονομικού σκανδάλου, οφείλει να αναλάβει την πολιτική ευθύνη των εξελίξεων.
Η Ηθική Υπεροχή απαιτεί Αυτοκάθαρση.
Η ηθική νομιμοποίηση μιας κυβέρνησης δεν προκύπτει μόνο από τις ψήφους, αλλά και από την ακεραιότητα των προσώπων που την απαρτίζουν.
Όταν η εμπλοκή είναι συστημική (15+ άτομα), παύει να είναι «μεμονωμένο περιστατικό» και γίνεται ζήτημα κουλτούρας.
Η παραμονή στην εξουσία στέλνει το μήνυμα ότι η εξουσία προστατεύει τους «ημετέρους» αντί να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον.
Το Τεκμήριο Αθωότητας δεν αναιρεί την Πολιτική Ευθύνη.
Είναι θεμελιώδες δικαίωμα κάθε πολίτη —και βουλευτή— να θεωρείται αθώος μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο δικαστικά. Όμως, η πολιτική ηθική έχει αυστηρότερα κριτήρια από τον ποινικό κώδικα.
Η Εμπιστοσύνη είναι το «Νόμισμα» της Δημοκρατίας.
Μια κυβέρνηση με οριακή πλειοψηφία (156/298) που διατηρεί εμπλεκόμενους υπουργούς, χάνει την ηθική αυθεντία να κυβερνήσει και να ζητήσει θυσίες από τους πολίτες.
Η ανοχή σε τέτοιο εύρος εμπλοκής διαβρώνει την εμπιστοσύνη των πολιτών όχι μόνο στο κόμμα, αλλά στο ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα.
Η ηθική αποκατάσταση δεν απαιτεί απαραίτητα την κατάρρευση του κράτους, αλλά γενναίες κινήσεις.
Η ιστορία δείχνει ότι οι κυβερνήσεις που επιλέγουν να «σέρνονται» αντί να πάρουν ηθικές αποφάσεις όταν οι θεσμοί κλονίζονται, συνήθως πληρώνουν το τίμημα με τον χειρότερο τρόπο: με την οριστική απώλεια της λαϊκής εμπιστοσύνης.
«Η ηγεσία δεν κρίνεται από το τι επιτρέπει ο νόμος, αλλά από το τι απαιτεί η συνείδηση.»
Veritas
