Όταν κάποιος εμπλέκεται στα κοινά, η ανάγκη για επιβεβαίωση μεγαλώνει…
Και τα social media γίνονται ο καθρέφτης στον οποίο κοιτάζει κανείς μόνο μια παραμορφωμένη, “τέλεια” εκδοχή του εαυτού του.
Και εδώ βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο “Παγίδα” της Ψηφιακής Αποδοχής…
Τα likes από τους “δήθεν φίλους” λειτουργούν ως ναρκωτικό.
Δημιουργούν μια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας και το δίκαιο του “έχω πάντα δίκιο επειδή με αποθεώνουν”.
Και μοιραία επέρχεται η σύγχυση των ρόλων…
Συχνά οι άνθρωποι που ασχολούνται με τα κοινά ξεχνούν πού σταματά ο “λειτουργός” και πού αρχίζει ο “άνθρωπος”.
Όταν η έπαρση μπαίνει στο σπίτι, η οικειότητα και η ισορροπία της σχέσης γκρεμίζονται.
Και έρχεται η απώλεια της Ενσυναίσθησης…
Η αλαζονεία είναι συνήθως ο μηχανισμός άμυνας για να καλύψει κανείς τις ανασφάλειές του.
Όσο περισσότερο “καβαλάει το καλάμι”, τόσο λιγότερο μπορεί να ακούσει τον σύντροφό της ή τους πραγματικούς της φίλους.
Η μεγάλη πικρή Αλήθεια…
Τα social media είναι εξαιρετικά στο να χτίζουν είδωλα, αλλά πολύ κακά στο να διατηρούν σχέσεις.
Το Facebook προσφέρει μια εφήμερη δόξα που δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ουσιαστική συντροφικότητα.
Δυστυχώς, πολλοί αντιλαμβάνονται τη ζημιά μόνο όταν τα φώτα σβήσουν και μείνουν μόνοι με την οθόνη τους.
”Όταν η δόξα μπαίνει από την πόρτα, η ταπεινότητα και η λογική συχνά πηδούν από το παράθυρο.”
Ισως η μετέπειτα “προσγείωση” να είναι το μόνο πράγμα που θα αναγκάσει την φίλη ή τον φίλο να δει την πραγματικότητα χωρίς το φίλτρο των likes.
Voliotaki Speaking
