Η σημερινή ημέρα στη Λάρισα δεν ήταν απλώς μια δικαστική πρεμιέρα· ήταν μια οδυνηρή υπενθύμιση ότι η πολιτεία, τρία χρόνια μετά, αδυνατεί να προσφέρει ακόμα και τα στοιχειώδη στην αναζήτηση της δικαιοσύνης.
Σήμερα στη Λάρισα, η αυλαία της πολύκροτης δίκης για το έγκλημα των Τεμπών δεν άνοιξε με το χτύπημα του σφυριού της Προέδρου, αλλά με την κρότο της ντροπής.
Είναι αδιανόητο, εξοργιστικό και βαθιά προκλητικό, τρία ολόκληρα χρόνια μετά την τραγωδία που ξεκλήρισε 57 οικογένειες, ο κρατικός μηχανισμός να εμφανίζεται ανέτοιμος να φιλοξενήσει μια τέτοια διαδικασία.
Οταν οι συγγενείς των θυμάτων αναγκάζονται να κάθονται στις θέσεις των κατηγορουμένων επειδή η αίθουσα «Γαιόπολις» αποδείχθηκε μια αποθήκη ψυχών χωρίς καθίσματα, τότε το μήνυμα είναι σαφές.
Η απαξίωση συνεχίζεται.
Η αναβολή (ή διακοπή) για την 1η Απριλίου δεν είναι απλώς μια δικονομική καθυστέρηση.
Είναι μια μαχαιριά στην ελπίδα για γρήγορη απόδοση ευθυνών.
Οταν Δικηγόροι και Μάρτυρες στοιβάζονται σε συνθήκες λιποθυμίας, η διαδικασία μετατρέπεται από απονομή δικαιοσύνης σε μια θλιβερή «παράσταση» οργανωτικής ανικανότητας.
Οι 57 ψυχές δεν ζητούν εκδικητικότητα, ζητούν σεβασμό.
Και ο σεβασμός ξεκινά από την αίθουσα.
Αν το κράτος δεν μπορεί να βρει 300 καρέκλες για να διεξαχθεί η δίκη του αιώνα, πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι θα βρει το σθένος να ακουμπήσει τους πραγματικούς υπαίτιους;
Σήμερα στη Λάρισα, δεν δικάστηκαν οι 36 κατηγορούμενοι.
Δικάστηκε η σοβαρότητα ενός ολόκληρου συστήματος.
Και πήρε αποβολή… μέχρι την επόμενη εβδομάδα.
Voliotaki
