Η Σκιάθος είναι ένα νησί που ζει από τον τουρισμό, αλλά φαίνεται πως η Δημοτική Αρχή αποφάσισε να φέρει την «ανοικοδόμηση» σε μετωπική σύγκρουση με την κοινή λογική.
Φαίνεται πως στη Σκιάθο, η Δημοτική Αρχή ζήλεψε τη δόξα του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», φέρνοντας προς ψήφιση την προσεχή Πέμπτη έναν κανονισμό για τη διακοπή των οικοδομικών εργασιών που έχει καταφέρει το ακατόρθωτο…
Nα ενώσει όλο το νησί εναντίον της.
Σε μια τοπική οικονομία που πατάει πάνω στο μπετόν για να ζήσει τον χειμώνα και στον τουρισμό για να ανασάνει το καλοκαίρι, η απόπειρα να επιβληθεί ένα «σιωπητήριο» στις οικοδομές χωρίς την παραμικρή συνεννόηση με την κοινωνία, θυμίζει περισσότερο άσκηση επί χάρτου παρά διοίκηση με επαφή με την πραγματικότητα.
Το παράδοξο της υπόθεσης;
Ενώ όλοι θέλουν την ησυχία του τουρίστα, κανείς δεν εξήγησε στους επαγγελματίες, τους τεχνίτες και τους ιδιοκτήτες πώς θα επιβιώσουν αν η σεζόν «νεκρώσει» εργοτάξια που αποτελούν την κύρια πηγή εισοδήματος για εκατοντάδες οικογένειες.
Η τοπική κοινωνία βράζει, οι φορείς είναι στα κάγκελα, αλλά η Δημοτική Αρχή φαίνεται να έχει κλείσει τα αυτιά της, περιμένοντας την Πέμπτη για να επικυρώσει μια απόφαση που μυρίζει «πολιτική απομόνωση».
Όταν η Διοίκηση ενός τόπου καταφέρνει να κάνει τους πάντες να συμφωνούν —έστω και στην οργή— τότε σίγουρα έχει πετύχει κάτι… ιστορικό.
Μόνο που στην πολιτική, η ιστορία γράφεται με έργα, όχι με απαγορεύσεις που «γκρεμίζουν» την εμπιστοσύνη των πολιτών πριν καν πέσει το πρώτο μπετό.
«Θα επικρατήσει η φωνή της λογικής ή το σφυρί της Δημοτικής απόφασης θα πέσει στο κεφάλι της τοπικής οικονομίας;»
Γιώργος Κουμιώτης
