Ποιος έχει δώσει το δικαίωμα στον «τηλεδικαστή» να σχολιάζει τη ζωή των ανθρώπων και τις επιλογές τους, όταν αυτές δεν έχουν αντίκτυπο στις ζωές άλλων;
Πόσο μάλλον όταν αυτοί είναι χαροκαμένοι, όταν παλεύουν με τους εφιάλτες για να σταθούν στα πόδια τους, όταν πηγαίνουν στον τάφο του παιδιού που έχασαν και δεν τους παρέδωσαν καν τη σορό του, όταν στα χρόνια γεμάτα πόνο που τους απομένουν δεν θα μπορέσουν ποτέ ξανά να το πάρουν στην αγκαλιά τους;
Ποιος είσαι εσύ, παρουσιαστή, που θα κρίνεις -και θα επικρίνεις- τον Πάνο Ρούτσι, επειδή πήγε ένα βράδυ να πιει ένα ποτό και να ακούσει μουσική σε κάποιο νυχτερινό κέντρο;
Επρεπε μήπως να σου ζητήσει την άδεια;
Θεωρείς ότι με αυτόν τον τρόπο δεν σεβάστηκε τη μνήμη του παιδιού του;
Ποιος;
Αυτός που πάλεψε με κίνδυνο της ίδιας της ζωής του, μέχρι να κερδίσει από τη Δικαιοσύνη το προφανές για το παλικάρι που έχασε;
Από πού αντλείς το δικαίωμα να κρίνεις πώς θα ζήσουν ο Πάνος Ρούτσι, η Μαρία Καρυστιανού, ο Νίκος Πλακιάς και όλοι οι τραγικοί γονείς, τα παιδιά των οποίων δολοφονήθηκαν στα Τέμπη;
Γίνεσαι χειρότερος από τα ελεεινά κυβερνητικά τρολάκια της ανωνυμίας, όταν κουνάς το δάχτυλο σε αυτούς τους ανθρώπους -επαναλαμβάνω- για τις επιλογές της καθημερινότητάς τους, η οποία είναι αβάσταχτη μετά τον θάνατο των παιδιών τους.
Ο Πάνος Ρούτσι δεν επέλεξε να γίνει «σύμβολο», γιατί απλούστατα δεν επέλεξε ποτέ να έρθει στη θέση όπου δεν επιθυμεί άνθρωπος να βρεθεί.
Ο Πάνος Ρούτσι θα ήθελε να είναι σήμερα ένας «ανώνυμος» που θα κρατούσε αγκαλιά το παιδί του και θα το καμάρωνε να μεγαλώνει.
Πότε θα το καταλάβει αυτό ο αυτοπροσδιοριζόμενος «σταρ του μικροφώνου»;
Δεν το επέλεξαν αυτοί οι άνθρωποι – το βιώνουν εξαιτίας εκείνων που εσύ δεν ακουμπάς ή το κάνεις επιδερμικά, γιατί λησμονείς εσκεμμένα ότι δεν θα δικαστεί ο Ρούτσι, αλλά ο Τριαντόπουλος, ο Καραμανλής και οι άλλοι.
