Ένας πατέρας θύματος των Τεμπών, ο Πάνος Ρούτσι, κάνει απεργία πείνας για 23 ημέρες, διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα κάθε γονιού να μάθει την αλήθεια για τον θάνατο του παιδιού του.
Η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας δίνει, τελικά, την έγκριση για διενέργεια και τοξικολογικών εξετάσεων στις σορούς των θυμάτων για τις οποίες έγινε δεκτό το αίτημα εκταφής προκειμένου να διαπιστωθεί η αιτία θανάτου, ενώ οι οικογένειες των θυμάτων θα κληθούν να καταθέσουν προτάσεις για τον διορισμό εμπειρογνωμόνων και θα έχουν τη δυνατότητα να προσλάβουν δικούς τους συμβούλους.
Ο Πάνος Ρούτσι μιλάει για νίκη και μας καλεί να την γιορτάσουμε μαζί του. Έχει δίκιο ο πατέρας του θύματος να μιλάει για νίκη. Αυτός έκανε απεργία πείνας, αυτός διακινδύνευσε τη ζωή του, απαιτώντας την αλήθεια για τον θάνατο του παιδιού του.
Αλλά διαπιστώνω πως είναι πολλοί αυτοί που αισθάνονται νικητές επειδή ικανοποιήθηκε το αίτημα του Πάνου Ρούτσι για διενέργεια τοξικολογικών εξετάσεων στη σορό του γιού του.
Μα είναι αυτονόητο αυτό που πολλοί θεωρούν νίκη.
Στην Ελλάδα, πια, θεωρούμε νίκη το ότι ικανοποιήθηκε το αίτημα ενός πατέρα να μάθει πώς πέθανε ο γιος του.
Σκεφτείτε πόσο ηττημένοι είναι οι σημερινοί Έλληνες, για να θεωρούν νίκη το δικαίωμα ενός γονιού να μάθει την αλήθεια για τον θάνατο του παιδιού του.
Βέβαια, δεν υπάρχει Έλληνας που να ξέρει σε ποια χώρα ζει και να πιστεύει πως θα αποδοθεί Δικαιοσύνη για τα Τέμπη στα ελληνικά δικαστήρια· άλλωστε, οι “αρχές” έχουν φροντίσει να εξαφανίσουν όλα τα στοιχεία.
Φυσικά, και το να αποδοθεί Δικαιοσύνη για τα Τέμπη από την ελληνική Δικαιοσύνη και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι για τον θάνατο 57 ανθρώπων θα έπρεπε να είναι αυτονόητο αλλά δεν είναι.
Όλοι γνωρίζουμε πως οι όποιες ελπίδες έχουν οι οικογένειες των θυμάτων στα Τέμπη να αποδοθεί Δικαιοσύνη βρίσκονται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, όπου σίγουρα θα καταλήξει η υπόθεση των Τεμπών -και εκεί, όμως, με τα στοιχεία εξαφανισμένα- αν, εν τω μεταξύ, δεν έχουν πεθάνει όλοι οι συγγενείς των θυμάτων μέχρι να ξεκινήσει και να ολοκληρωθεί η δίκη στην Ελλάδα.
Πάντως, οι Έλληνες θα θεωρήσουν νίκη το να γίνει η δίκη για τα Τέμπη.
Ξεκίνησε η δίκη για τα Τέμπη! Νικήσαμε!
Νίκη είχε θεωρηθεί και το ότι το …2020 η Χρυσή Αυγή κρίθηκε εγκληματική οργάνωση από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, με αποτέλεσμα τα ηγετικά της στελέχη, πρώην βουλευτές της και πολλά μέλη της να οδηγηθούν στη φυλακή.
Κανείς δεν σκέφτηκε πώς στην ευχή είχε πάρει άδεια να συμμετάσχει στις εκλογές ένα νεοναζιστικό κόμμα, ποιους εξυπηρετούσε αυτό και ποιοι φούντωσαν την ανύπαρκτη εκλογική δύναμη της Χρυσής Αυγής στις εκλογές του 2012, όπως κανείς δεν σκέφτηκε πως η Χρυσή Αυγή ήταν το εργαλείο και το πλυντήριο, ώστε να ξεπλυθούν τα κόμματα και οι κυβερνήσεις που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Αφού οι χρυσαυγίτες είναι νεοναζιστές και εγκληματίες, όλοι οι άλλοι είναι αθώοι και δημοκράτες. Βέβαια, το πρόβλημα της Ελλάδας το 2010 ήταν η χρεοκοπία -για την οποία κανένας πολιτικός δεν οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη- και όχι ο φασισμός.
Αλλά νικήσαμε!
Οι Έλληνες αισθάνονται νικητές για πράγματα που θα έπρεπε να είναι κανονικότητα, επειδή οι προσδοκίες τους έχουν συντριβεί από τη δυστοπία και την ατιμωρησία.
Η νίκη του αυτονόητου είναι η μεγαλύτερη ένδειξη της ήττας μας.
(Σε ένα περιβάλλον πολύ χαμηλών προσδοκιών, η απεργία πείνας είναι πια το μόνο “όπλο” των πολιτών στην Ελλάδα για ελπίδα για δικαίωση. Σκεφτείτε το λίγο. Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα για να αποδοθεί Δικαιοσύνη; Οι αυτοκτονίες έξω από τη Βουλή; Ή η αυτοπυρπόληση;)
